Friday, August 23, 2013

யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்

யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்!
தீதும், நன்றும், பிறர் தர வாரா!
நோதலும், தணிதலும், அவற்றோர் அன்ன!
சாதலும் புதுவது அன்றே! வாழ்தல்
இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே! முனிவின்
இன்னாது என்றலும் இலமே! மின்னொடு
வானம் தண் துளி தலைஇ ஆனாது,
கல்பொருது இரங்கும், மல்லல் பேர்யாற்று
நீர்வழிப் படூஉம் புனை போல், ஆருயிர்
முறைவழிப் படூஉம் என்பது திறவோர்
காட்சியில் தெளிந்தனம் ஆகலின், மாட்சியில்
பெரியோரை வியத்தலும் இலமே!
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே!

எல்லா ஊரும் எங்கள் ஊர்; எல்லாரும் நண்பர்கள், உறவினர்கள்! தீமையும் நன்மையும் பிறர் தந்து வருபவை இல்லை - நாம் செய்த செயல்களின் பயன்களாக வருபவை! 

அதே போல் தான் மற்றவர் அவமானப்படுத்திவிட்டார்கள் என்று மனம் நொந்து போவதும், சில நாட்கள் பின்னர் நோவு தணிந்து போவதும் (அதாவது நாமே நினைத்துக் கொள்வது தான்)! 

சாவது புதியது இல்லை; உலகம் தோன்றிய நாள் முதல் அது இருக்கிறது!

என்றும் வாழ்வதே இனியது என்று மகிழ்ந்தும் இருப்பதில்லை; ஏனெனில் வாழ்வது சில நேரம் கடினமானது. 

சினம் கொள்வதைப் போல் இனிமையில்லாதது எதுவும் என்றுமே இருந்ததில்லை! 

மின்னலுடன் வான்மழை பெய்து கல்லும் மண்ணும் அடித்துச் செல்லும் பேராற்றின் நீரில் செல்லும் சிறு படகு நீர் செல்லும் வழியில் செல்வதைப் போல் உயிரின் வாழ்க்கையும் தம் தம் இயல்பிற்கு ஏற்ப செல்கிறது என்று அறிந்தவர் சொன்னதை கேட்டுத் தெளிந்தோம்!

ஆதலால் அறிவில், அன்பில், வலிமையில், செல்வத்தில், அதிகாரத்தில் பெரியவர்களை வியந்து போற்றுவதும் இல்லை! 

அவ்வாறு பெரியவரைப் போற்றுவது கூட சில நேரம் செய்வது உண்டு! எப்போதும் அறிவில், அன்பில், வலிமையில், செல்வத்தில், அதிகாரத்தில் குறைந்தவர்களை இகழ்வது என்பது கிடையவே கிடையாது!

Friday, July 12, 2013

மாதங்களில் நான் மார்கழி


'அப்பா. நன்கு சொன்னீர்கள். பாவை நோன்பு நோற்று கண்ணனை கோபியர் அடைந்ததைப் போல் அடியேனும் அவன் அருள் பெற ஒரு நல்ல வழி காட்டினீர்கள். பக்தியால் மட்டுமே வசப்படுபவன் அவன். அவனை நோற்றுத் தான் அடைய முடியும். அந்த நோன்பினை எப்படி செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள் அப்பா'.

'கோதை. நீ சொல்வது உண்மை தான் அம்மா. பக்தியுடையவர்களுக்கு எளியவன் கண்ணன்; மற்றவர்களுக்கு அரியவன். இந்த பாவை நோன்பினை நோற்கும் முறையினைச் சொல்கிறேன் கேள்.

மாதங்களில் நான் மார்கழி என்று சொன்னான் கீதாசார்யன். அந்தப் புனிதமான மார்கழி மாதம் முழுக்க கடைபிடிக்க வேண்டிய நோன்பு இது'.

'மாதங்களில் நான் மார்கழி என்று மாதவன் சொல்லும் அளவிற்கு உயர்ந்ததா மார்கழி? அதன் பெருமைகளைச் சொல்லுங்கள் அப்பா'.

'நல்ல கேள்வி கேட்டாய் மகளே. ஒரு நாளில் எல்லா காலங்களும் நல்ல காலம் என்பதைப் போல் மாதங்களில் எல்லா மாதங்களும் சிறந்தவையே. ஒரு நாளில் எல்லா நேரமும் நல்ல நேரம் ஆனாலும் இறை வழிபாட்டிற்கு பகலவன் உதிப்பதற்கு முன் இருக்கும் ஐந்து நாழிகைகளும் (இரண்டு மணி நேரம்) (காலை 4 முதல் 6 வரை) மாலை கதிரவன் மறையும் நேரத்தை ஒட்டிய ஐந்து நாழிகைகளும் (மாலை 6 முதல் 8 வரை) ஏற்றவை என்பது உலக வழக்கு. மற்ற நேரங்களை விட அந்த நேரத்தில் மனம் இறைவழிபாட்டில் ஒன்று படுவதை நன்கு காணலாம். அந்த இரண்டு நேரங்களிலும் அதிகாலை நேரம் மிக உயர்ந்தது. அந்த நேரத்திற்கு பிரம்ம முஹூர்த்தம் என்றே பெரியோர் பெயர் இட்டிருக்கின்றனர். அந்த அதிகாலை நேரத்தில் இறை வழிபாடு செய்தல் மிக மிக உகந்தது.

காலக் கணக்கில் நம் ஒரு வருட காலம் தேவர்களுக்கு ஒரு நாள். தை மாதம் தொடங்கி ஆனி வரை அவர்களின் பகல்; ஆடி தொடங்கி மார்கழி வரை அவர்களின் இரவு. ஆக மார்கழி மாதம் தேவர்களின் பிரம்ம முஹூர்த்தம்; ஆடி மாதம் தேவர்களின் மாலை நேரம். தேவர்களுக்குப் புனிதமான இந்த காலங்களில் இறைவழிபாடு செய்தால் மனிதர்களுக்கும் நலம் என்பதால் அவ்விரண்டு மாதங்களையும் தெய்வ வழிபாட்டிற்காக என்று சிறப்பாக வைத்தார்கள் நம் முன்னோர்.

மார்கழி, ஆடி இவ்விரண்டு மாதங்களிலும் தேவர்களின் பிரம்ம முஹூர்த்தமான மார்கழி மாதம் மிகச் சிறப்பானது. ஒரு குழுவில் எதுவெல்லாம் சிறப்பானவையோ அவற்றை எல்லாம் தன் வடிவாக கண்ணன் கீதையில் சொல்லிக் கொண்டு வரும் போது தான் மாதங்களில் நான் மார்கழி என்று சொல்கிறான். இப்போது மார்கழியின் பெருமை புரிந்திருக்குமே'.

'புரிந்தது அப்பா. இனி நோன்பு செய்யும் முறையைச் சொல்லுங்கள்'.

'அம்மா. மறந்தும் புறந்தொழாத நாம் இந்த நோன்பையும் கண்ணனை முன்னிட்டே செய்ய வேண்டும். மார்கழி மாதம் முழுவதும் தினந்தோறும் அதிகாலையில் பகலவன் தோன்றுவதற்கு முன் எழுந்து நன்னீராடி தூய உடை அணிந்து கொண்டு இறைவன் நாமங்களைப் பாடி பாவை நோன்பு நோற்பதற்கு ஏற்பட்டுள்ள பாவைக்களத்திற்குச் சென்று அவன் திருவருளை எண்ணி வணங்க வேண்டும். இந்த நோன்பை தனியாக செய்தாலே சிறப்பு தான். ஆனால் அனைவரும் கூடியிருந்து இந்த நோன்பை நோற்றால் இன்னும் மிகச் சிறப்பு. அதிலும் ஒத்த எண்ணமுடையவர்கள் சேர்ந்து செய்தால் இன்னும் பல மடங்கு சிறப்பு'

'அப்பா. நீங்கள் சொன்ன படியே இந்த நோன்பை நோற்கிறேன். நான் மட்டும் இன்றி என் தோழியர் அனைவரையும் சேர்த்துக் கொண்டு நாங்கள் எல்லோருமே இந்த நோன்பை நோற்கிறோம் அப்பா'

'அப்படியே செய்வாய் மகளே. மாயவன் திருவருள் முன்னின்று காக்கட்டும்'.

***
2007ல் எழுதியதன் மறுபதிவு...

Thursday, July 11, 2013

காத்யாயினி விரதம்

'இப்போதெல்லாம் நம் வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் மிக நன்றாக நடக்கிறது. கவலை தொலைந்தது. நல்ல கட்டுபாட்டை விதித்தோம். நம் பெண்டு பிள்ளைகள் எல்லாம் நம் கட்டுபாட்டில் இருந்தால் எல்லாம் தானாகவே நன்கு நடக்கிறது பாருங்கள்'.

'சரியா சொன்னீங்க. வீடு ஒழுங்கா இருந்தா தானே ஊரும் நாடும் ஒழுங்கா இருக்கும்.'

'ஒரு கவலை விட்டதுன்னா இன்னொரு கவலை. இந்த வானம் ஒரு நேரத்துல பெஞ்சு கெடுக்குது. இன்னொரு நேரம் பெய்யாம கெடுக்குது. ஹும்'.

'ஐயா. நான் ஊருக்கு புதுசு. நீங்க எல்லாம் ஆயர்கள் தானே. வேளாண் தொழில் செய்பவர்களைப் போல் வானம் பொய்த்ததற்கு வருந்துறீங்க? ஒன்னும் புரியலையே?!'

'தம்பி. நீங்க சொல்றது சரி தான். விவசாயம் பாக்குறவங்களுக்குத் தான் மாதம் மும்மாரி பெய்யணும்ன்னு கவலை இருக்கும். அவங்க பருவம் பாத்து பயிர் செய்றவங்க. அதுனால அவங்களுக்குப் பருவம் தவறாம மழை பெய்யணும். ஆனா எங்களுக்கும் ஒழுங்கா காலா காலத்துல மழை பெய்யணுமப்பா. இல்லாட்டி மாடு கன்னுகளுக்கு எப்படி தண்ணி காட்டுறது? அதுங்க தானே எங்க சொத்து? அதுங்களுக்கு நேரா நேரத்துக்கு தண்ணி கிடைக்கலைன்னா பால் வருமா? அதை வித்து நாங்க வாழ்க்கை தான் நடத்த முடியுமா? அது தான் எங்க கவலை'

'ஓ. அப்படியா? நான் கூட எங்க ஊரு பாட்டுக்காரர் ஒருத்தர் பாடுன மாதிரியோன்னு நினைச்சேன்.'

'உங்க ஊரு பாட்டுக்காரர் பாடுன மாதிரியா? என்ன பாடுனாரு?'

'அதுவா? தண்ணியப் பாத்து அவரு பாடுவாரு.

"தண்ணீரே. நீ வானத்துல இருக்கும் போது மேகம்ன்னு உனக்குப் பேரு. மண்ணுல விழும்போது மழைன்னு பேரு. எங்க ஊரு ஆய்ச்சிமாரு கண்ணுல பட்டுட்டா நீர்மோருன்னு உனக்குப் பேருன்னு பாடுவாரு. அதான்".

'தம்பி. உனக்கு ரொம்பத் தான் குறும்பு. விருந்தாளியாச்சேன்னு பாக்கறேன்'

'கோவிச்சுக்காதீங்க ஐயா. ஏதோ நினைவுல வந்தது. அதான் சொன்னேன்'.

'சரி. சரி. இந்த வீண் பேச்சை எல்லாம் விடுங்கள். இப்படி மழை பெய்யாமல் இருக்கிறதே. அதற்கு ஏதாவது ஒரு நல்ல வழி இருந்தால் சொல்லுங்கள்'

'நாட்டாமை ஐயா. உங்களுக்குத் தெரியாத வழியா? நீங்களும் நம்ம ஊரு பெரியவங்களும் சேர்ந்து ஆலோசிச்சு ஒரு நல்ல வழியைச் சொல்லுங்க'

'ம். பல வழிகளையும் சிந்திச்சோம். ஒரு வழி சரியா வரும்ன்னு தோணுது. நம்ம ஊரு கன்னிப் பொண்ணுங்க எல்லாம் காத்யாயினி நோன்பு இருந்தா மழை தானா பெய்யும்ன்னு சொல்றாங்க. அது எனக்கும் சரின்னு படுது. நீங்க என்ன சொல்றீங்க?'

'காத்யாயினி நோன்பா? அப்படின்னா என்ன நோன்பு?'

'கன்னிப் பெண்கள் எல்லாம் வெள்ளென எழுந்து யமுனையில் நீராடி ஒரு பாவையை நோன்புக்காக உருவாக்கி அதனை காத்யாயினியாக வரித்து நோன்பு நோற்க வேண்டும். இப்படி முப்பது நாட்கள் செய்தால் நல்ல மழை பெய்யும்'.

'நல்ல நோன்பாகத் தான் இருக்கிறது. ஆனால் நம் வீட்டுப் பெண்பிள்ளைகளை எல்லாம் எப்படி அந்த அதிகாலை வேளையில் தனியாக யமுனை நதிக்கரைக்கு அனுப்புவது? எந்த நேரத்துல என்ன நடக்குமென்றே இப்போதெல்லாம் தெரிவதில்லை? அரக்கர்களும் அரக்கிகளும் இந்த சுற்று வட்டாரத்தில் உலாவிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். தகுந்த பாதுகாப்போடு தான் நம் பெண்களை நதிக்கரைக்கு அனுப்ப வேண்டும்'.

'நீங்கள் சொல்வதும் சரி தான். நம் காளையர்களைத் தான் அந்த பெண்களுக்குத் துணையாக அனுப்ப வேண்டும்.'

'நல்ல கதை போங்கள். பாலுக்குக் காவல் பூனையா?'

'அப்படி எல்லாம் சொல்லாதீர்கள். நாமே தேர்ந்தெடுப்போம் ஆட்களை. நல்லவர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பினால் எந்த குறையும் நேராது'

'சரி சரி. என்ன செய்தாலும் பார்த்து செய்யுங்கள்'

***

'இன்றோடு நம் தொல்லைகள் எல்லாம் தீர்ந்ததடி நிருபமா.'

'ஏன் அப்படி சொல்கிறாய் சாருலேகா? கண்ணனைக் காணாத நாளும் ஒரு நாளா? எத்தனை நாள் ஆனது அவனைக் கண்டு?'

'அதற்குத் தான் விடிவு காலம் வந்ததென்றேன் நிருபமா'.

'உண்மையாகவா? ஊர்க்கட்டுப்பாட்டை நீக்கிவிட்டார்களா? இனி மேல் நம் விருப்பப்படி எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாமா?'

'ஊர்க் கட்டுப்பாட்டை நீக்கவில்லை. ஆனால் மழை வேண்டி நம்மை எல்லாம் நோன்பு நோற்கச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்'

'நோன்பா? என்ன நோன்பு? அதனால் நமக்கு என்ன பயன்?'

'பாவை நோன்பு தான் தோழி. அதிகாலையில் எழுந்து நதியில் நீராடி பாவையைத் தொழுது நோன்பு நோற்க வேண்டும்.

அந்த நோன்பிற்குக் காவலாக இளைய கோபர்களை அனுப்புகிறார்கள். கோபகுமாரன் நந்தகுமாரனும் வருகிறான்.'

'உண்மையாகவா? கண்ணனும் வருகிறானா? அவனைக் காணலாமா? இதனை ஏனடி முதலிலேயே சொல்லவில்லை'.

'என்ன செய்வது? இது வரை உன் தாயார் இங்கே இருந்தார்களே. அவர்கள் முன்னால் எப்படி சொல்வது? நாளை முதல் நோன்பு தொடங்குகிறது. நோன்பினை நன்கு கடைபிடித்தால் கண்ணனையும் காணலாம். மழையும் பொழியும். அப்படி நடந்தால் ஊர்க்கட்டுப்பாடும் தளரும் வாய்ப்பு உண்டு. கண்ணனை நாம் அடையும் வாய்ப்பும் உண்டு'.

'நோன்பைக் கட்டாயம் நல்லவிதமாகக் கடைபிடிப்போம். மழை வேண்டி நீங்கள் வேண்டுமானால் நோன்பிருங்கள். நான் கண்ணனை வேண்டி இருக்கப் போகிறேன்'

'அடிப் போடி. நீ மட்டுமா? எல்லாருமே அப்படித் தான். அவனை அடைய இதுவே தகுந்த வாய்ப்பு. அவனையே வேண்டி நோன்பை நோற்போம்'

***
2007ல் எழுதியதன் மறுபதிவு...

Wednesday, July 10, 2013

வீட்டுச் சிறையில் ஆய்க்குலச் சிறுமியர்

'நல்ல கதையாகச் சொன்னீர்கள் அப்பா. கோபியர்களை நினைத்தால் அவர்கள் மேல் பொறாமையும் நட்பும் பெருமையும் பரிதாபமும் என்று பல உணர்ச்சிகள் ஒரே நேரத்தில் வருகின்றன'

'கோதை. உனக்கு அவர்கள் மேல் நட்பும் பரிதாபமும் ஏன் வருகின்றன என்று எனக்குப் புரிகிறது. உன்னைப் போன்றே அவர்களும் கண்ணனால் அவன் மேல் வைத்தக் காதலால் படாத பாடு பட்டார்கள் அல்லவா?

இப்போது நீ சூடிக் கொடுக்கும் மலர்மாலைகளை மாயவன் விரும்பி அணிகின்றான். உன் ஆசைப்படி உன்னையும் அவன் ஏற்றுக் கொள்வான் என்று இப்போது எனக்கு நம்பிக்கை வந்துவிட்டது அம்மா. அந்த நல்ல காலத்தை விரைவாக வரச்செய்ய கோபியர்கள் செய்ததையே நீயும் செய்யலாம் அம்மா'

'அப்படியா சொல்கிறீர்கள் அப்பா?! அவனை அடைய என் காலடி மண்ணை அவன் தலைமேல் அணியக் கொடுக்க வேண்டும் என்றாலும் நான் கொடுப்பேன்'

'அப்படி சொல்லவில்லை அம்மா. கோபியர் செய்தது இன்னொன்று இருக்கிறது. அதனைச் செய்ததால் அவர்கள் அவனுடன் இணைந்தார்கள். அதனைச் செய்தால் நீயும் அவனை அடையலாம்'

'அப்பா. இவ்வளவு நாள் அதனைப் பற்றி சொல்லவே இல்லையே அப்பா. விரைவில் சொல்லுங்கள் அப்பா. அவர்கள் என்ன செய்தார்களோ அது எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும் நானும் செய்கிறேன். செய்து பலனைப் பெறுகிறேன்.'

'அம்மா. உன்னைப் போல் தான் அவர்களும் கண்ணனையே பலனாக விரும்பி ஒரு நோன்பு நோற்றார்கள். அதே நோன்பை நீயும் நோற்கலாம். கண்ணன் அருளால் அந்த நோன்பை நோற்கும் மார்கழி புண்ய காலமும் நெருங்கி வருகிறது'.

***

'கோகுலத்தில் எந்த வேலையும் இப்போதெல்லாம் நடப்பதில்லை. இந்தக் கண்ணனின் குழலோசையைக் கேட்டால் போதும். வீட்டு வேலைகள் எல்லாவற்றையும் அப்படி அப்படியே விட்டுவிட்டு இந்த இளஞ்சிறுமியர் அவன் குழலொலியைக் கேட்க ஓடி விடுகின்றனர். சிறுவனான கண்ணன் சிறுமியரை இப்படி கவர்கிறான் என்றால் அவன் தாயைப் போலும் தமக்கையைப் போலும் வயதுடைய பெண்டிர்களும் அப்படித் தான். அவனைத் தம்பி தம்பி என்று கொஞ்சுவது என்ன? தன் மகன் என்றே எண்ணி மகிழ்வது என்ன? இப்படி ஆய்ப்பாடிப் பெண்கள் எல்லோரும் கண்ணனின் மேல் ஆசையும் பாசமும் வைத்து எந்த வேலையும் செய்யாமல் இருந்தால் வீட்டு வேலைகளை எல்லாம் யார் செய்வது?'

'நாட்டாமை. நீங்க சொல்றது சரிதான். இப்படித் தான் என் பொண்டாட்டியும் பிள்ளைங்களும் எப்பப் பாத்தாலும் கண்ணன் கண்ணன்னு அவன் பெயரையே சொல்லிக் கொண்டு எந்த வீட்டு வேலையும் செய்வதில்லை.'

'என் பொண்டாட்டியாவது நான் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு எப்பவாவது தான் கண்ணனைப் பார்க்கப் போகிறாள். ஆனால் என் பத்து வயது மகளைத் தான் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அவள் வயதுத் தோழியர்களுடன் கண்ணனைக் காணவும் அவனுடன் விளையாடவும் ஓடிவிடுகிறாள். அவளை அடக்கினால் போதும்; மற்ற பெண்களும் அடங்கிவிடுவார்கள்'.

'என்ன சொல்கிறீர்கள் நீங்கள்? எதற்காக யாரையாவது அடக்க வேண்டும்? ஏற்கனவே நம் பெண்டிரை நாம் அடக்கி வைத்திருப்பது போதாதா? அழகுக் கண்ணனின் கீதத்தை அவர்கள் கேட்பதையுமா தடுக்க வேண்டும்?'

'நாட்டாமை ஐயா. இந்த குமுதன் சொல்வதைக் கேட்காதீர்கள். கொஞ்சம் படித்துவிட்டாலே இப்படித் தான். பெண்களை அடக்கக் கூடாது; சுதந்திரம் தரவேண்டும் என்று பேசத் தொடங்கிவிடுவார்கள். நாம் நம் முறைப்படி என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதனைச் செய்ய வேண்டியது தான்'

'சரி. எல்லாரும் சொல்றதுனால இப்படி செஞ்சா என்னன்னு ஒரு யோசனை தோணுது. பேசாம நம் வீட்டுப் பெண்களில் பதினாறு வயதிற்கு குறைவானவர்கள் தங்கள் வீட்டுப் பெரியவர்களுடன் தான் அதுவும் ஆண் துணையுடன் தான் வெளியே வரவேண்டும். தனியாகவோ தன் வயதொத்தவர்களுடனோ வெளியே வரக்கூடாது என்று ஊர்க்கட்டுப்பாடு போட்டுவிட்டால் என்ன?'

'சரியாச் சொன்னீங்க நாட்டாமை ஐயா. அப்படியே செஞ்சுடலாம்'.

'சரி. எல்லாரும் என்ன சொல்றீங்க. எல்லாருக்கும் சம்மதமா?'

'எனக்குச் சம்மதம் இல்லை. ஆனா நான் சொல்றதை யாரு இங்க கேக்கப் போறீங்க? நடத்துறதை நடத்துங்க'.

'சரி. குமுதனைத் தவிர வேறு யாராவது மறுப்பு தெரிவிக்கிறீங்களா?'

'இல்லை. இல்லை'

'நல்லது. நம் ஆயர்குலத்துக்கு அதிபதியான நந்தகோபரிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிட்டு இப்படி ஒரு கட்டுப்பாட்டைப் போட்டுவிடலாம். நீங்கள் அனைவரும் இந்தக் கட்டுப்பாட்டின் படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்'.

'நடந்து கொள்கிறோம். நடந்து கொள்கிறோம்'.

***
2007ல் எழுதியதன் மறுபதிவு...

Tuesday, July 09, 2013

பாவமா? எது பாவம்?

கோகுலத்தில் வழக்கம் போல் வாழ்க்கை சென்று கொண்டிருக்கிறது. கண்ணன் இருந்த நாட்களை நினைவில் கொண்டு 'அந்த நாளும் வந்திடாதோ?' என்று ஏங்கிக் கொண்டு கோபர்களும் கோபியர்களும் நாட்களைக் கடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கண்ணனைக் குழந்தையாகவும் சிறுவனாகவும் இடர்களிலிருந்து காப்போனாகவும் கண்டு மகிழ்ந்திருந்த நாட்களை வயதில் மூத்த ஆயர்களும் ஆய்ச்சியர்களும் தங்களுக்குள்ளும் மற்றவர்களிடமும் சொல்லிச் சொல்லிப் பெருமிதமும் ஆற்றாமையும் இன்பமும் துன்பமும் என மாறுபாடான உணர்ச்சிகளை ஒருங்கே அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தனர். இளைய ஆயர்கள் கண்ணனின் கூட்டாளிகளாகக் கானகத்திற்குப் பசுக்களையும் கன்றுகளையும் எருதுகளையும் மேய்ச்சலுக்காக ஓட்டிச் சென்ற அந்த நாட்களை நினைத்துக் கொண்டு, அந்த நாட்களில் தாங்களும் கண்ணனும் பலதேவனும் செய்த குறும்புகளையும் நினைத்துக் கொண்டு, அடிக்கடி அவற்றை மீண்டும் நடித்துக் கொண்டு, தங்களுக்குள் கண்ணனைப் பிரிந்த துக்கத்தை மறக்க முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தனர்.

கன்னியரின் நிலையோ இன்னும் பரிதாபம். புழக்கடையில் வளர்ந்து நிற்கும் மூங்கில்களில் தானே காற்று புகுந்து எப்போதாவது இசை கேட்டால் அது கண்ணனின் குழலோசை என்றே மயங்கி, போட்டது போட்டபடியே விட்டுவிட்டு காற்றினிலே வரும் கீதத்தின் திசை நோக்கி ஓடிச் சென்று அது தானே எழும் ஓசை என்று கண்டு வருந்தி நிற்பதும் உண்டு. கருத்த மேகங்களைக் கண்டாலும் சரி; வண்டுகளின் ரீங்காரங்களைக் கேட்டாலும் சரி; மேய்ச்சலுக்குக் கறவைகள் செல்லும் போதும் சென்று வரும் போதும் அவற்றின் கழுத்து மணி ஓசையைக் கேட்டாலும் சரி; இப்படியே எவை எல்லாம் கண்ணனை நினைவூட்டுகிறதோ அவை எல்லாம் நிகழும் போது கண்ணனைக் காண ஓடி வந்து கண்ணனைக் காணாமல் மனம் வருந்தி செயல் மறந்து வருந்தியே காலம் கழிந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆயர்களைப் போல் தங்களுள் ஒருத்தியைக் கண்ணனாக நடிக்கச் செய்து பார்ப்பதும் உண்டு. என்ன செய்து என்ன பயன்? கண்ணன் எனும் கருந்தெய்வம் கறுத்த மனம் கொண்டவனாக இருக்கிறானே. தானும் வருவதில்லை. தன்னைப் பற்றியச் செய்தியையும் அனுப்புவதில்லை. அடியாரைக் கடைசி வரை துன்புறச் செய்துவிட்டு கடைசியில் வருவது தானே அவன் கருத்தாக இருக்கிறது.

***

'நீளா. அங்கே வருவது யார்? முன்பு ஒரு முறை பார்த்தது போல் இருக்கிறதே'

'அவர் நாரத மகரிஷி மாலதி. முன்பொரு முறை கண்ணனைக் காண வந்திருக்கிறார் இங்கே'

'வாருங்கள் மகரிஷியே. தங்கள் வரவு நல்வரவாகட்டும்.'

'பெண்களே. நீங்கள் யார்?'

'சுவாமி. நாங்கள் கோகுலவாசிகள். என் பெயர் மாலதி. இவர்கள் என் நண்பர்கள் நீளா, மாதவி, சந்திரரேகா, நிர்விதந்திகா, புண்டரிகா, சிதாகந்தி, சாருலேகா, சுதந்திகா, ஸ்ரவந்திதா, ஹரிமித்ரா, கௌரி, சாருசண்டி, குந்தி, வருணா, சுந்தரி, சிவா, ரத்னப்ரபா, ரதிகலா, சுபத்ரா, ரதிகா, சுமுகி, தனிஷ்டா, காலஹம்ஸி, கலாபினி, குஞ்சரி, ஹரிணி, சாபலா, தாமினி, சுரபி, சுபானனா, சுசரித்ரா, மண்டலி, மணிகுண்டலா, சந்திரிகா, சந்த்ரலதிகா, தேஜஸ்வினி, பங்கஜாக்ஷி, சுமந்திரா, திலகினி, சௌரசேனி, சுகந்திகா, ரமணி, காமநகரி, நாகரி, நாகவேணிகா, கமலவேணி, சுமதுரா, சுமத்யா, மதுரேக்ஷணா, தனுமத்யா, மதுஸ்பந்தா, குணசூடா, வராங்கதா, துங்கபத்ரா, காவேரி, ரங்கவதி, யமுனா, சரஸ்வதி, சித்ரரேகா, விசித்ராங்கி, சசிகலா, கமலா, கங்கா, மதுரேந்திரா, கந்தர்ப்ப சுந்தரி, பிரேம மஞ்சரி, சாருசீலா, சுகேசி, மஞ்சுகேசி, மனோஹரா, வ்ருந்தா, குணமாலா, மஞ்சுளா, நந்திமுகி, பிந்துமதி, சந்த்ராவளி, சுகந்தி, நர்மதா, குஸுமப்ரியா, நளினி, காத்யாயணி, மந்த்ரிகா, சுபலா, உஜ்வலா, பாக்யவதி, கார்க்கி, விஜயா, கந்தர்வா, ம்ருதுளா, லலிதா, விஷாகா, சித்ரா, இந்துலேகா, துங்கவித்யா, ரங்கதேவி, சுதேவி. இவள் எங்களுக்கெல்லாம் நாயகப் பெண்பிள்ளையான ராதிகா. நாங்கள் எல்லோரும் வணங்குகிறோம். விரைவில் கண்ணனின் தரிசனம் எங்களுக்குக் கிடைக்க ஆசி கூறுங்கள்'.

'கண்ணனின் தரிசனமா? விரைவில் உங்களுக்கு கண்ணனின் தரிசனம் கிட்டட்டும். நான் இப்போது தான் பகவானின் தரிசன சௌபாக்கியத்தைப் பெற்று வந்து கொண்டிருக்கிறேன்'.

'கண்ணனைக் கண்டீர்களா? எப்படி இருக்கிறான் கண்ணன்?'

'நேரத்திற்கு உண்கிறானா?'

'இன்னும் அதே குறும்பு தானா?'

'எங்கள் நினைவு இருக்கிறதா?'

'உங்களை அவன் தான் அனுப்பினானா?'

'எங்களுக்கு ஏதாவது செய்தி சொன்னானா?'

'மெலிந்தான் என்று சொன்னார்களே. மெலிந்துவிட்டானா?'

'அவனுக்கென்ன உண்டு உறங்கி நலமாக இருப்பான். நாம் தான் மெலிவோம். மெலிவொன்றும் இல்லாதவன் அவன்'.

இப்படியே பற்பல கேள்விக்கணைகள் எல்லா திசைகளிலும் இருந்து வரவே நாரத முனிவரால் எல்லாவற்றிற்கும் விடை கூற இயலவில்லை.

'பொறுங்கள் பெண்மணிகளே. ஒரே நேரத்தில் எல்லோரும் இப்படி கேள்விகளைக் கேட்டால் எப்படி? கண்ணன் தான் இங்கே என்னை அனுப்பினான். அவன் உடல் நலம் இப்போது அவ்வளவு நன்றாக இல்லை'.

இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் எல்லா கோபியர்களுக்கும் ஒரே நேரத்தில் பனியும் பெய்து வெயிலும் கொளுத்தியதைப் போன்று இருந்தது.

'சுவாமி. எங்கள் கண்ணனுக்கு உடல் நலம் சரியில்லையா? என்ன ஆயிற்று சுவாமி? விரைவில் சொல்லுங்கள்' என்று பதைபதைத்துக் கேட்டனர்.

'கண்ணனுக்குக் கடுமையான தலைவலி நங்கையர்களே. ஒரு விசித்திரமான மருந்து மட்டுமே அந்தத் தலைவேதனையை நீக்கும் என்று சொல்லிவிட்டான் கண்ணன். அதைத் தேடித் தான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்'.

'கண்ணன் தலைவலிக்கு மருந்து கோகுலத்திலா? உடனே சொல்லுங்கள் மகரிஷியே. நாங்கள் எப்பாடு பட்டேனும் அந்த மருந்தைக் கொண்டு வந்து தருகிறோம்'.

'பெண்களே. அது அவ்வளவு எளிதில் கிடைத்துவிடாது. கண்ணனின் மேல் மிக அந்தரங்கமான அன்பு உடைய பக்தரின் திருவடித் துகள்கள் வேண்டும். அதனை கண்ணன் தன் தலையில் தடவிக் கொண்டால் அவன் தலைவலி நீங்கிவிடுமாம்'.

நாரதர் முழுமையாகச் சொல்லி முடிக்கவில்லை. ஒரு பெண் தன்னுடைய மேலாடையைத் தரையில் விரித்தாள். எல்லா பெண்களும் அதில் ஏறிக் குதித்துத் தங்கள் காலடி மண்ணைக் கைகளால் தடவி எடுத்து ஒரு சிறு மூட்டையாக்கி நாரதரின் கைகளில் கொடுத்தார்கள். நாரதருக்கோ ஒன்றுமே புரியவில்லை. திகைத்து நிற்கிறார். கொஞ்சம் தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டு பின்னர் அந்தப் பெண்களைப் பார்த்து கேட்டார்.

'என்ன செய்கிறீர்கள் நீங்கள்? ஏன் இப்படி உங்கள் காலடி மண்ணை மூட்டை கட்டிக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள்?'

'சுவாமி. கண்ணனுக்கு தலைவலி என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தீர்களே. விரைவில் இதனை எடுத்துக் கொண்டு செல்லுங்கள். அவன் தலைவலி நீங்க வேண்டும் என்பதே எங்கள் முதல் கவலை. அது நீங்கிய பின் உங்களுக்கு விளக்கம் சொல்கிறோம். தயைசெய்து விரைவில் இதனை எடுத்துக் கொண்டு சென்று கண்ணனின் தலைவலி தீர வழி செய்யுங்கள்'.

'என்ன சொல்கிறீர்கள் பெண்களே? உங்கள் காலடி மண் கண்ணனின் தலைவலியைத் தீர்த்துவிடுமா? நீங்கள் அவ்வளவு பெரிய பக்தர்களா?'

'சுவாமி. நேரம் ஆகிறது. விரைந்து எடுத்துக் கொண்டு செல்லுங்கள். பின்னர் தங்கள் கேள்விகளுக்கு விடை சொல்கிறோம்'.

'பெண்களே. என் கேள்விகளுக்கு முதலில் பதில் சொல்லுங்கள். அப்போது தான் நான் திரும்பிச் செல்வேன்'.

'ஆகட்டும் சுவாமி. உங்கள் கேள்விகளுக்கு விடை சொல்கிறோம். எங்களில் யார் பக்தர் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் கண்ணன் எங்களிடம் உங்களை அனுப்பியதால் எங்களில் ஒருவர் பக்தர் என்பது நன்கு தெரிகிறது. அந்த பக்தரைத் தேடிப் பிடிக்க இப்போது நேரம் இல்லை. அதனால் தான் நாங்கள் எல்லோருமே எங்கள் காலடி மண்ணைத் தந்தோம்'

'நீங்கள் சொல்வது சரி தான். இங்கே சிறந்த பக்தர் இருக்கிறார் என்று தான் என்னை இங்கே அனுப்பினான் கேசவன். ஆனால் அவன் சொன்ன பக்தரை எளிதாகக் கண்டு கொள்ளலாம் என்றல்லவா எண்ணினேன். நீங்கள் இப்படி சொல்கிறீர்களே?!'

'சுவாமி. எங்களுக்கு பக்தி என்றால் என்ன என்றெல்லாம் தெரியாது. அதனால் நாங்கள் பக்தர்களா என்று தெரியாது. எங்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் கண்ணன் மட்டுமே. உண்ணும் சோறு, பருகும் நீர், உடுக்கும் உடை என்று எல்லாமுமே கண்ணன் என்று இருக்கும் படி கண்ணன் கருணை செய்திருக்கிறான். அவன் எங்களுள் பக்தர் இருக்கிறார் என்று சொன்னதால் அது அப்படித் தான் இருக்கும் என்று எண்ணிக் கொள்கிறோம்'.

'சரி. உங்களில் யார் பக்தர் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது. அதனால் எல்லோருமே சேர்ந்து இந்த மருந்தைத் தந்தீர்கள். ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால் இறைவனான கண்ணனின் தலையில் உங்கள் காலடி மண் படுமே?! அது பெரும் பாவமாயிற்றே? அதனைப் பற்றி நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்கவில்லையா? பேதைப் பெண்களாய் அல்லவா இருக்கிறீர்கள்?'

'சுவாமி. கண்ணன் இறைவனா? இருக்கலாம். நீங்கள் பெரிய அறிவாளி. நீங்கள் சொல்வதால் அது உண்மையாக இருக்கலாம். அவன் தலை மேல் எங்கள் காலடி மண் பட்டால் எங்களுக்குப் பெரும் பாவம் வரலாம். அதுவும் நீங்கள் சொல்வதால் உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் எங்களுக்கு பாவம் வந்தாலும் பரவாயில்லை சுவாமி. கண்ணனின் தலைவலி உடனே நீங்க வேண்டும். அது தான் முதன்மையானது. மற்றதெல்லாம் அதற்குப் பின்னர் தான்'.

'பெண்களே. நீங்கள் பெரும்பாவம் செய்கிறீர்கள். இது சரியன்று. ஈரேழு பதினான்கு உலகங்களையும் படைத்துக் காத்து அழித்துக் கொண்டிருக்கும் பரம்பொருள் கண்ணன். அவன் தலையில் உங்கள் காலடி மண் படுவது சரியன்று. வேண்டாம் இந்த அபராதம்'.

'சுவாமி. எங்களுக்கு வரும் பாவத்தைப் பற்றி பின்னர் பேசலாம். ஒவ்வொரு நொடியும் கண்ணன் தலைவலியால் அவதிப்படுகிறானே என்று எண்ணினால் ஒவ்வொரு நரம்பும் வேதனையால் துடிக்கிறது. விரைவில் செல்லுங்கள். கண்ணனின் தலைவலி தீரும் வழியைச் செய்யுங்கள்'.

ஒன்றுமே புரியாமல் கோபியர்கள் முதுகைப் பிடித்துத் தள்ள அந்த வற்புறுத்தலால் அவர்கள் கொடுத்த சிறு மூட்டையுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினார் நாரதர்.


***
2007ல் எழுதியதன் மறுபதிவு...

Monday, July 08, 2013

தாமோதரனின் தலைவலி

'அப்பா. அந்தி நேரமும் வந்துவிட்டது. கோபியர் செய்ததைப்போல என்று காலையில் நீங்கள் சொன்னீர்களே. அந்தக் கதையைக் கூறுங்கள் அப்பா'.

'கோதை. கதை சொல்கிறேன் என்று சொன்னது நினைவிருக்கிறது. இதோ வந்துவிட்டேன் அம்மா. கொஞ்சம் பொறு'.

'விரைவில் வாருங்கள் அப்பா. கண்ணனுக்காகப் பாவத்தையும் செய்யத் துணிந்த கோபியர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று அறிய ஆவலாக இருக்கிறது'.

'வந்துவிட்டேன் மகளே. கதையைக் கேள்'

***

ஒரு முறை மூவுலகங்களுக்கும் சென்று எல்லோருக்கும் நன்மையை விளைவிக்கும் தேவரிஷி நாரதர் எம்பெருமான் கண்ணனைத் தரிசிக்க துவாரகைக்கு வந்தார். எப்போதும் மகிழ்ச்சி தாண்டவமாடும் துவாரகையில் அன்று எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் வேலைகளை அமைதியாகச் செய்து கொண்டிருந்தனர். நாரத மகரிஷியைக் கண்டதும் முகமன் கூறினர் - ஆனால் அதில் வழக்கமாக இருக்கும் குதூகலம் இல்லை. நாரதர் இதனை எல்லாம் கண்ணுற்று ஏன் இப்படி என்று சிந்தித்துக் கொண்டே கண்ணனின் திருமாளிகையை அடைந்தார். அங்கும் எப்போதும் இருப்பது போன்ற கொண்டாட்டங்கள் இல்லை. எல்லோரும் அவரவர் வேலைகளை ஒரு வித முக வாட்டத்துடன் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

வாயிற்காவலரிடம் எம்பெருமானைத் தரிசிக்கத் தான் வந்திருப்பதாகவும் அவரது அனுமதி பெற்று வருமாறும் நாரதர் கேட்டுக் கொண்டார். வாயிற்காவலர் 'சுவாமி. இன்று காலையிலிருந்து எம்பெருமானை யாரும் தரிசிக்கவில்லை. நீங்கள் வேண்டுமானால் திருத்தேவியார்களைப் பார்த்துப் பேசுங்கள்' என்றார். இதுவும் நாரதருக்கு வியப்பைக் கொடுத்தது. 'சரி. அப்படியே செய்யலாம்' என்றார். வாயிற்காவலரும் ருக்மிணி பிராட்டியிடமும், சத்யபாமா பிராட்டியிடமும் அனுமதி பெற்று வந்து நாரதரை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

திருத்தேவியர் இருவரும் நாரத மகரிஷியை எதிர் கொண்டு அழைத்தனர்.

'வாருங்கள் மகரிஷியே. நல்ல நேரத்தில் வந்தீர்கள். உங்களைப் போன்ற பக்தர்களின் வரவையே இந்த நேரத்தில் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்'.

'தேவியர்களே. எம்பெருமானுக்கு என்ன ஆயிற்று? ஏன் அவர் யாருக்கும் தரிசனம் தருவதில்லை? வழக்கத்திற்கு மாறாக துவரைப்பதி முழுவதும் மகிழ்ச்சியின்றிக் காணப்படுகிறதே? நீங்களும் வழக்கத்திற்கு மாறாக என்னை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாகக் கூறுகிறீர்களே? என்ன தான் நடக்கிறது?'

'சுவாமி. நம்பெருமாளுக்கு இன்று காலை முதல் கடுமையான தலைவலி. அதனால் தான் எல்லோரும் மகிழ்ச்சியின்றி இருக்கிறோம்'.

'தலைவலி என்றால் ஏதாவது மருந்தைத் தரலாமே. அரண்மனை வைத்தியர்கள் இருப்பார்களே'.

'அவர்கள் பலவகையான மருந்துகளைத் தந்துவிட்டார்கள் சுவாமி. ஆனாலும் கேசவனின் தலைவேதனை குறைந்ததாகவே தெரியவில்லை. அதனால் தான் உங்களைப் போன்ற பக்தர்கள் வரவேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தோம்'.

'அரண்மனை வைத்தியர்கள் தந்த மருந்து எதுவும் வேலை செய்யவில்லையா? அப்படியென்றால் சுவாமியிடமே மருந்து என்ன என்று கேட்டிருக்கலாமே'.

'கேட்டோமே. அவர் சொன்ன மருந்தைத் தான் எப்படி பெறுவது என்று அறியாமல் திகைக்கிறோம்'

'அப்படி என்ன மருந்தை அவர் சொன்னார்?'

'அவரிடன் நெருக்கமான அன்பும் பக்தியும் கொண்ட அடியாரின் திருவடித் துகள்களை எடுத்துக்கொண்டு வந்து அவர் தலையில் தடவ வேண்டுமாம். அப்போது தலைவலி தீர்ந்துவிடுமாம்'

'ஆ. விசித்திரமான மருந்து தான். திருத்தேவியரான உங்களைத் தவிர்த்து வேறு யார் எம்பெருமானின் மேல் நெருக்கமான அன்பும் பக்தியும் உடையவர்களாக இருப்பார்கள்? நீங்களே அந்த மருந்தைத் தந்திருக்கலாமே'.

'என்ன சுவாமி இப்படி கேட்டுவிட்டீர்கள்? பெருமானின் மேல் எங்களுக்கு நெருக்கமான அன்பும் பக்தியும் இருக்கலாம். ஆனாலும் எங்களின் காலடித் துகள்கள் எம்பெருமானின் தலையில் படுவதா? அது பெரும்பாவம் அல்லவா? அந்தப் பாவத்தை நாங்கள் செய்ய முடியுமா? அது மட்டுமா? அவரின் தலைவலி அப்படியும் தீரவில்லை என்றால் பாவமும் செய்து பழியும் அல்லவா வந்து சேரும்?'

'நாரதர் தன் மனதிற்குள் - தேவியர் சொல்வது சரி தான். நாமும் இந்தப் பாவத்தைச் செய்ய முடியாது. பாவமும் வரும். தேவியர் சொன்னது போல் நமக்கு எம்பெருமானின் மேல் அன்பும் பக்தியும் இல்லை என்ற பழியும் வரும்.

வெளியே 'அப்போது என்ன தான் வழி?'

'சுவாமி. அதற்காகத் தான் உங்களை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். நீங்கள் தான் எப்போதும் அவர் திருநாமங்களைப் பாடிக் கொண்டே இருப்பவர். உங்களை விட சிறந்த பக்தரைக் காணமுடியாது. பக்திக்கே இலக்கணம் வகுத்து 'நாரத பக்தி சூத்திரம்' இயற்றியவர். அதனால் நீங்கள் தான் உங்கள் திருப்பாதத் துகள்களைத் தந்தருள வேண்டும்'.

'அம்மா. நீங்கள் சொல்வது சரியில்லை. அடியேனை மட்டும் பாவம் செய்யத் தூண்டுகிறீர்களே.

ம்ம். எம்பெருமான் ஏதோ திட்டத்துடன் தான் இருக்கிறார். எந்த பக்தனுமே தன் காலடித் துகள்களை பகவானின் திருமுடிகளில் படுமாறு தரமாட்டான். அதனால் அவரிடமே ஒரு உபாயம் கேட்கவேண்டியது தான்'

அனைவரும் கண்ணனின் அறைக்குச் செல்கின்றனர்.

***

'மாதவா. கேசவா. மதுசூதனா. தாமோதரா. கண்ணா. மணிவண்ணா, கார்மேகவண்ணா, மாயவா, துவராபதி, இதயக்கமலவாசா, என்னையுடையவனே சரணம் சரணம் சரணம்'

'வா நாரதா. நலமா?'

'சுவாமி. அடியேன் நலமே. தாங்கள் தான் தலைநோவால் அவதிப்படுவதாக திருத்தேவியர் கூறினர். இப்போது எப்படி இருக்குறது சுவாமி?'

'தலைவலி அப்படியே இருக்கிறது நாரதா. மருந்தைத் தேடிச் சென்றவர்கள் எல்லாம் போனவர் போன இடத்திலேயே இருந்துவிடுகிறார்கள் போலிருக்கிறது. யாரும் வரவில்லை. என் தலைவேதனையும் தீரவில்லை'.

'ஐயனே. தங்கள் தலைவலிக்கு வேறு மருந்து இருக்கிறதா? பக்தர்களில் அடிப்பொடி வேண்டுமென்றால் கிடைப்பது அரிதாயிற்றே'

'ஏன் நாரதா? பக்தர்களே இல்லாமல் போய்விட்டார்களா?'

'அப்படி இல்லை பெருமானே. எந்த பக்தரும் தன் காலடி மண் எம்பெருமானின் திருமுடியில் பட தானே அறிந்து தரமாட்டாரே. அதனால் சொன்னேன்'.

'அப்படி இல்லை நாரதா. யாராவது கோகுலத்திற்குச் சென்று பார்த்தார்களா? அங்கே கட்டாயம் பக்தர்களின் பாத தூளி கிடைக்கும்'.

'அப்படியா? அங்கே அறிவொன்றும் இல்லாத ஆயர் குலத்து மக்கள் தானே இருக்கிறார்கள்? அங்கே பக்தியில் சிறந்தவர் உண்டா?'

'ஏன் நாரதா நீயே சென்று கண்டு வரலாமே'.

'அப்படியே செய்கிறேன் சுவாமி. அடியேனுக்கு விடை கொடுங்கள்'.

நாராயண நாமத்தை பாராயணம் செய்தபடி நாரதர் கோகுலத்திற்குச் செல்கிறார்.

***
***
2007ல் எழுதியதன் மறுபதிவு...

Sunday, July 07, 2013

சூடிக் கொடுத்த சுடர்கொடி!!!



'அம்மா கோதை. மலர்மாலைகளைத் தொடுத்துவிட்டேன். இந்த மலர் மாலைகளைச் சூடிக் கொடுப்பாய் அம்மா. அதனை விரைந்து எடுத்துக் கொண்டு சென்று வடபெருங்கோவிலுடையான் திருமேனியை அலங்கரித்து அவன் திருமுக மலர்ச்சியைக் காண வேண்டும் அம்மா.'

'அப்பா. தங்கள் கட்டளைப் படியே செய்கிறேன். நெருநல் நான் செய்ததைக் கண்டித்து அது தவறென்று சொல்லி வருந்தினீர்களே அப்பா. இப்போது அதனையே நீங்களும் செய்யச் சொல்கிறீர்களே. பெருமாளுக்கென்று தொடுத்து வைத்த மலர் மாலைகளை எம்பெருமான் சூடிக் களைவதற்கு முன்பே நாம் சூடுவது பாவமா அப்பா?'

'மகளே. நல்ல கேள்வியை கேட்டாய். எம்பெருமான் விருப்பம் எதுவோ அதனைச் செய்வதே நம் கடமை. எம்பெருமான் சூடிக் களைந்ததைச் சூடுவதே அடியார்களின் மரபு. அதனை மாறிச் செய்வது பாவம். ஆனால் அதே பாவத்தை அவன் விருப்பம் என்றால் அதனைச் செய்வதே நம் கடமை. கோபியர்கள் செய்ததைப் போல'.

'கோபியர்கள் செய்ததைப் போன்றா? அந்தக் கதையைச் சொல்லுங்கள் அப்பா'.

'கோதை. இன்று பொழுது சாய்ந்து முதல் நாழிகையில் அந்தக் கதையைச் சொல்கிறேன் அம்மா. இப்போது சிறிதும் காலம் தாழ்த்தாது மாலைகளைச் சூடிக் கொடு. எம்பெருமான் காத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவனைக் காக்க வைப்பது நமக்கு அழகில்லை'.

'அப்படியே அப்பா. இதோ மாலைகளைச் சூடிக் கொண்டேன்'.

சரிந்த கொண்டையிலும் தலையிலும் கழுத்திலும் கைகளிலும் இடுப்பிலும் என எம்பெருமான் எந்தெந்த இடங்களில் எந்தெந்த மலர் மாலைகளைச் சூடுவானோ அவற்றை அந்த அந்த இடங்களில் சூடிக் கொண்டாள் கோதை.

பெரியாழ்வார் அந்த மாலைகளை தலை மேல் ஏந்திக் கொண்டு திருக்கோவிலுக்கு விரைகிறார்.

***

'அதோ பட்டர்பிரான் கோதை சூடித்தந்த மாலைகளுடன் திருக்கோவிலுக்கு விரைகிறார். வாருங்கள். நாமும் சென்று பெருமாளைச் சேவித்து வரலாம்'.

'ஆகா. அப்படியே செய்வோம். வாருங்கள். வாருங்கள்.'

***

திருக்கோவிலில் இந்த தெய்வீகமான திருக்காட்சியைக் காண பெருந்திரளாக மக்கள் கூடியிருக்கிறார்கள்.

'அர்ச்சகர் பெருமானே. இதோ எம்பெருமான் விருப்பப்படி கோதை சூடிக் கொடுத்த மாலைகளை ஏந்தி வந்திருக்கிறேன். விரைவில் எம்பெருமான் திருமேனியில் இவற்றைச் சாற்றுங்கள்.'

'அடியேன். அப்படியே செய்கிறேன் பட்டர்பிரானே'.

அர்ச்சகர் பெருமாளின் திருமேனி முழுக்க கோதை சூடிக் கொடுத்த மாலைகளைச் சூட்டுகிறார். எம்பெருமானின் திருமுக மண்டலம் வாட்டத்தை நீக்கி மலர்ச்சி அடைகிறது. அந்தத் திருக்காட்சியைக் கண்டு பெரியாழ்வாரும் அர்ச்சகரும் அங்கே குழுமியிருக்கும் மக்களும் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் சொரிந்து ஆரவாரிக்கின்றனர்.

'பட்டர்பிரானே. பார்த்தீர்களா எம்பெருமான் முகமலர்ச்சியை?! இதனைப் போன்று ஒரு அதிசயம் பார்த்திருக்கிறோமா இதுவரை? மாலவன் துழாய் மாலையின் மேல் மால் கொண்டவன் என்று அறிவோம். மாலவன் திருவின் மேல் மால் கொண்டு திருமாலவன் எனப்படுவான் என்றும் அறிவோம். கோதை சூடிக் கொடுத்த மாலைகளின் மேலும் மால் கொண்டானே இந்த மாலவன். வியப்பிலும் வியப்பு. எம்பெருமானின் நீர்மையைப் போற்றுவோமா? கோதையின் ஏற்றத்தைப் போற்றுவோமா?

பெருங்குடி மக்களே. எம்பெருமான் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மலர் மாலைகளைச் சூடி கொடுத்த நம் கோதையை இன்று முதல் நாம் சூடிக் கொடுத்த சுடர்கொடி என்று அழைப்போம்'

மக்கள் 'சூடிக் கொடுத்த சுடர்கொடி வாழ்க வாழ்க' என்று வாழ்த்துகின்றனர்.

'பொருத்தமான திருப்பெயர் அர்ச்சகரே பொருத்தமான திருப்பெயர். பட்டர்பிரான் திருமகளார் நம் எல்லோரையும் உய்விக்க வந்த திருமகள். அவள் சூடிக் கொடுத்த சுடர்கொடியே தான்'

திருத்தலத்தார் இப்படி சொல்லவும் மக்கள் மீண்டும் 'சூடிக் கொடுத்த சுடர்கொடி வாழ்க வாழ்க' என்று வாழ்த்துகின்றனர்.

***

அருஞ்சொற்பொருள்:

நெருநல்: நேற்று

மால்: மயக்கம்; காதல்

திரு: திருமகள்; இலக்குமி; லக்ஷ்மி தேவி

நீர்மை: பலவகையாலும் பெருமை உடைய பெரியவர் தம் பெருமையைப் பொருட்படுத்தாமல் எளியோர்களிடம் கலந்து பழகும் குணத்தை நீர்மை குணம் என்பார்கள். எம்பெருமான் எல்லாரையும் விட உயர்ந்தவன்; அவனை விட உயர்ந்தவர் இல்லாத அளவிற்கு உயர்ந்தவன். ஆனாலும் அவனின் பெருமை அந்த உயர்வற உயர்நலம் உடைமையை விட அப்பெருமையை எண்ணாமல் காதலாகிக் கசிந்து உருகி கண்ணீர் மல்க நிற்கும் அடியாரிடம் தாழ்ந்து வருகிறானே அந்த நீர்மைக் குணமே அவனுக்குப் பெருமை என்பர் பெரியோர்.

***
2007ல் எழுதியதன் மறுபதிவு...