பத்து நாளைக்கு முன்னாடி திடீர்ன்னு ஒரு நாள் நம்ம இரவி நான் ரொம்ப நாளைக்கு முன்னாடி எழுதுன இடுகைகளை (இடுகை 1) (இடுகை 2) படிச்சுட்டு 'நீங்க இன்னொரு ஜெயமோகன்'னு சொல்லி ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்புனார். 'என்னடா இவரு இந்த மாதிரி கேலி பண்றாரே'ன்னு நெனச்சுக்கிட்டு 'எதுக்கு அப்புடி சொல்றீங்க'ன்னு கேட்டா 'அவரு தான் இப்புடி டெக்னிகல் டெர்ம்ஸ் நெறைய போட்டு எழுதியிருப்பாரு. நீங்களும் அப்படி எழுதியிருக்கீங்க'ங்கறார். 'சரி. நாம எழுதுனதை முக்குனாலும் சரி மொனகுனாலும் சரி புரிஞ்சிக்க முடியாதுங்கறதைத் தான் நாசூக்கா இப்படி சொல்றாரு'ன்னு நெனைச்சுக்கிட்டேன்.
இன்னைக்கி வேணுவனத்துல சுகா எப்பவோ எழுதியிருந்த ஒரு இடுகையைப் படிக்கிறப்ப தான் எனக்கும் ஜெயமோகனுக்கும் இருக்கும் இன்னொரு ஒற்றுமையும் தெரிஞ்சிச்சு. (அப்பாடா! இரவி கிண்டலா சொன்னதையும் 'இன்னொரு'ன்னு இங்கே ஒரு சொல்லைப் போட்டு பெருமையா ஏத்துகிட்டாச்சு!). அவருக்கும் சைக்கிள் ஓட்டத்தெரியாதாம்! ஹேஹே ஓஹோ லாலலான்னு பாடாத கொறைதான்! (அந்தப் பாட்டுல சைக்கிள்லெயே ஊரைச் சுத்துவாங்க. அதுவும் இப்ப நினைவுக்கு வந்து படுத்துதே!)
இந்த வேனற்காலத்துல தோப்புக்கும் ஏரிக்கரைக்கும் நண்பர்கள் அவங்க குடும்பங்கள்ன்னு போறப்ப எல்லாம் அவங்கவங்க இந்த மிதிவண்டியைக் கொண்டு வர்றாங்க. எனக்கு ஓட்டத் தெரியாதுன்னு ஒவ்வொரு தடவையும் வெக்கத்தோட சொல்ல வேண்டியிருக்கு. அதெப்படிங்க எத்தனை தடவை சொன்னாலும் மறந்து போகுது. அதுல இன்னும் பாவம் என்னான்னா எனக்கு ஓட்டத் தெரியாததால என் முகத்தைப் பாத்துட்டு தங்கமணியும் ஒதுங்கிக்கிறாங்க. பாவம்.
ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடி பொண்ணு முந்நிலைப் போட்டியில (triathlon) கலந்துக்கிட்டான்னு சொன்னேன்ல. அப்ப எடுத்த படங்களை எல்லாம் எங்க அணியில இருக்குறவங்களுக்கு அனுப்பியிருந்தேன். எங்க துறைத் தலைவர் (VP) அன்னைக்கு காலையில தான் அவரும் முந்நிலைப் போட்டிகள்ல கலந்துக்குவார்ன்னு சொல்லியிருந்தாரு. உடனே ஆகா நம்ம பொண்ணும் கலந்துகிட்டான்னு சொல்லலாமேன்னு படங்களை அனுப்புனேன். படங்களைப் பாத்துட்டு மொதோ ஆளா பதில் மின்னஞ்சல் அனுப்புனார் 'அவங்கப்பாவையும் சீக்கிரம் இந்த மாதிரி போட்டிகள்ல கலந்துக்கச் சொல்லுன்னு உன் பொண்ணுக்கிட்ட சொல்லு'ன்னு எழுதியிருந்தார். அடப்பாவமே. முந்நிலை என்ன ஒரு நிலை போட்டியில கூட அவங்கப்பாவால கலந்துக்க முடியாதுன்னு தெரியாம எழுதுறாரேன்னு நெனைச்சுக்கிட்டேன். பின்ன? மிதிவண்டி ஓட்டவும் தெரியாது; நீச்சலும் தெரியாது; ஓட மட்டும் முடியும்; அதுவும் இந்த பெரிய உடம்பை வச்சுக்கிட்டு ஓடுனா கொஞ்ச தூரத்திலேயே இளைப்பு வந்திரும்! நம்மளைப் பத்தி ஒன்னுமே இவருக்குத் தெரியலையேன்னு நெனைச்சுக்கிட்டேன்.
**
ஞாயித்துக்கிழமை சாயங்காலம் போரடிச்சுக்கிட்டு உக்காந்துக்கிட்டிருக்கிறப்ப ஏதாவது படம் பாக்கலாம்ன்னு குறுந்தட்டுகளைப் புரட்டுனா குசேலன் தட்டு சிக்கிச்சு. படத்தைப் போட்டு எழுத்துங்க ஓடறப்ப 'ஐ. சிவாஜி படமா!'ன்னு பொண்ணுக்கு ஒரே சந்தோசம். எத்தனை தடவை சொன்னாலும் ரஜினி பேரை மறந்துட்டு சிவாஜின்னு தான் சொல்றா. ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடி திருவிளையாடல் பாக்குறப்ப 'இது சிவாஜி படம்'ன்னு சொன்னேன்; அவ ரஜினி படம்ன்னு நெனைச்சுக்கிட்டு எங்கே இன்னும் சிவாஜி வரலை சிவாஜி வரலைன்னு கேட்டுக்கிட்டு இருந்தா. பையன் தான் சிவபெருமானா வந்த சிவாஜியை காமிச்சு 'இதோ சிவா'ன்னு சொன்னான். ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே சண்டை. 'இது லார்ட் சிவா. ஆனா சிவாஜி இல்லை'ங்கறா பொண்ணு. 'இது தான் சிவா'ங்கறான் பையன். நாங்க சிரிச்சுக்கிட்டே அவங்க சண்டையப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தோம்.
குசேலன் படத்தைப் பத்தி சொல்ல ஆரம்பிச்சு திருவிளையாடலுக்குப் போயிட்டேன். குசேலன் படம் போட்டவுடனே பையன் 'இது என்ன படம்'ன்னு கேட்டான். ரஜினி படம்ன்னா அவனுக்கு புரியாதுன்னு வேணாம்ன்னு அழுவான்; அதனால 'இது குசேலன் கதை; கிருஷ்ணன் வருவான்'னு சொல்லிட்டேன். அவனும் கடைசி வரைக்கும் பொறுமையா உக்காந்து 'எப்ப பாலகிருஷ்ணன் வருவான்'ன்னு கேட்டுக்கிட்டே இருந்தான். பார்பர் பாலுவைக் காமிச்சு 'இவர் தான் பாலகிருஷ்ணன்'ன்னு சொன்னா 'இல்லை. இது பாலகிருஷ்ணன் இல்லை. பாலகிருஷ்ணன் சட்டை போட்டிருக்க மாட்டான்'ன்னு சொல்றான்.
எப்படியோ ரெண்டு பேரையும் அழுத்தி உக்கார வச்சு படம் பார்த்தேன். படம் கொஞ்சம் போர் தான். ரஜினி பள்ளிக்கூட கூட்டத்துல பேசுற காட்சிக்காக உக்காந்து பாத்துக்கிட்டிருந்தேன். அந்தக் காட்சி வந்தப்ப தங்கமணியும் வந்து குழந்தைகளுக்கு அந்தப்பக்கமா உக்காந்துக்கிட்டாங்க. காட்சி முடியற நேரம் ஒருத்தரை ஒருத்தர் திரும்பி பாத்துக்கிட்டா ரெண்டு பேருக்கும் சிரிப்பு தாங்கலை. ஏன்னா ரெண்டு பேரு கண்ணுலயும் தாரை தாரையா தண்ணி! ரஜினி என்ன சொன்னாரு; ஏன் அழறீங்க நீங்க ரெண்டு பேரும்ன்னு பொண்ணு கேட்டு படுத்தி எடுத்துட்டா.
இந்த மாதிரி படத்தைப் பாத்து கண்ணீர் விடறவங்க நெறைய பேரு இருங்காங்கன்னு தான் நினைக்கிறேன். நீங்க எப்படி?
**
கேட்டதில் பிடித்தது:
இந்தப் பாட்டைக் கேக்க பிடிக்கும். பாக்கப் பிடிக்காது. என்னமோ தெரியலை.
Showing posts with label பொது. Show all posts
Showing posts with label பொது. Show all posts
Friday, July 29, 2011
Monday, July 18, 2011
பகிர்தல் - 1
அலுவலகத்தில் வேலை அதிகம். தற்போது இருக்கும் target.com அமேசான் நிறுவனத்தின் இணைய வழங்கியில் அவர்களது மென்பொருளால் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. நான் வேலை செய்யும் டார்கெட் நிறுவனமே சொந்தமாக மின்வணிக மென்பொருளையும் புதிய தளத்தையும் தற்போது எழுதிக் கொண்டிருக்கிறது. 2009ல் தொடங்கிய இந்த வேலை இன்னும் ஒரு மாதத்தில் முடிவடையும். இந்த திட்டப்பணிக் குழுவில் ஒரு உறுப்பினனாக நான் இருப்பதால் நிறைய வேலை. அதிகம் எழுத இயலவில்லை.
சுருக்கமாக சில பகிர்தல்களை இனி தொடர்ந்து எழுதலாம் என்று எண்ணுவதால் இதோ முதல் பகிர்தல். இரவிசங்கர் சிரிக்கப் போகிறார். இப்படி எத்தனை தொடர்களைத் தொடங்கிவிட்டு அம்போ என்று விட்டுவிட்டீர்கள். இன்னும் ஒரு தொடர் அந்த பட்டியலில் சேர்கிறதா என்று. :-)
**
வருடத்தில் எட்டு மாதங்களுக்கு மேலாக குளிராகவும், டிசம்பர் ஜனவரி மாதங்களில் கடுங்குளிராகவும் இருக்கும் எங்கள் ஊரில் சென்ற ஜூலையிலிருந்து நல்ல வெயில். அதனால் வாராவாரம் வார இறுதிகளில் முடிந்தவரை இங்கிருக்கும் பல இடங்களுக்கு மகிழுலா சென்று கொண்டிருக்கிறோம். எங்கள் ஊருக்கு 'ஆயிரம் ஏரிகளின் ஊர்' என்று பெயர். தடுக்கி விழும் இடங்களில் எல்லாம் குளம், குட்டை, ஏரிகள் தான். ஏரிக்கரைகளும், நீர்ப்பூங்காகளும் (Water Park) இங்கே நிறைய இருக்கின்றன. அது போக மிஸ்ஸிசிப்பி ஆற்றங்கரையும் உண்டு.
சில நாட்கள் வெயில் மிகவும் அதிகமாகப் போய் வீட்டிற்குள்ளேயே அடைந்து கிடப்பதும் உண்டு. இந்த ஞாயிறு அப்படி அமைந்துவிட்டது. வீட்டிற்குள்ளேயே நிறைய வேலை இருக்கிறதே - நால்வரும் அவற்றை எல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். நால்வரும் என்றா சொன்னேன்?! பெரியவர்கள் வேலை செய்ய சிறியவர்கள் உதவி செய்கிறோம் என்ற பெயரில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் நல்லதிற்குத் தான். எங்களுக்கு உதவி செய்கிறோம் என்ற மன நிறைவும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. எங்கள் வேலைகளைச் செய்யமுடியாமல் அவர்கள் தொந்தரவு கொடுப்பதும் குறைகிறது. :-)
**
ஜூன் ஒன்றாம் நாள் நான் அமெரிக்க குடியுரிமையை பெற்றேன். ஜூலை ஆறாம் நாள் என் மனைவி பெற்றார். சென்ற வியாழக்கிழமை அவரது பணியிடத்தில் அவரது குழுவினர் ஆலிக்குழைவினால் (Ice Cream) செய்யப்பட்ட இன்னப்பத்தைக் (cake) கொண்டு வந்து அவருக்கு எதிர்பாரா குறுவிருந்து தந்தனர். எனது குழுவினர் இதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. புதிய தளம் அமைப்பதில் இரவு பகலாக எல்லோரும் வேலை செய்து கொண்டிருப்பதால் இதெல்லாம் கொண்டாட யாருக்கும் நேரம் இல்லை. கொஞ்சம் பொறாமையாகத் தான் இருந்தது. :-)
**
சனிக்கிழமை மகள் மூன்று நிலை போட்டி (Triathlon) ஒன்றில் கலந்து கொண்டாள். புற்று நோய் ஆராய்ச்சிக்கு உதவும் ஒரு நிறுவனம் வருடந்தோறும் இதனை நடத்துகிறது. அவளது பள்ளித் தோழி ஒருத்தி சிறுவயதில் புற்றுநோயிலிருந்து தேறியவள். தோழியின் பெயரில் ஒரு அணி அமைத்து அவளது பள்ளியிலிருந்து இருபது மாணவ மாணவியர் இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொண்டனர். அங்கே செல்லும் வரை அவளுக்கு கொஞ்சம் படபடப்பாகத் தான் இருந்தது என்று நினைக்கிறேன்; ஆனால் அவள் அதனை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை. நோகோமிஸ் ஏரியில் நான்கு நீச்சல் குள நீளத்திற்கு முதலில் நீச்சல்; அதைத் தொடர்ந்து மிதிவண்டியில் மூன்று மைல் ஏரிக்கரைச் சுற்று; அதைத் தொடர்ந்து ஒரு மைல் ஓட்டம். ஜூனில் ஒரே ஒரு முறை பயிற்சி செய்தாள். அப்புறம் பயிற்சியே செய்யவில்லை. ஆனால் எப்படியோ மூன்றையும் நிறைவு செய்துவிட்டு வெற்றிகரமாகத் திரும்பி வந்தாள்.
**
சென்ற வியாழன் குருபூர்ணிமா தினம். இரு வருடங்களுக்கு முன்பு குருபூர்ணிமா நாள் மாலை என் தந்தையார் இயற்கை எய்தினார். திதியின் படி அப்போது பூர்ணிமை முடிந்து பிரதமை வந்துவிட்டது. அதனால் இந்த வருடம் வெள்ளிக்கிழமை தான் சிரார்த்தம் செய்வதற்கான திதி நாள் என்று தம்பி சொல்லியிருந்தார்.
மதுரையில் தம்பி அந்த சடங்குகளை எல்லாம் என் சார்பிலும் முறையாகச் செய்ய, நான் இங்கு கோவிலுக்காவது சென்று வரலாம் என்று வெள்ளிக்கிழமை அலுவலகத்திற்கு விடுப்பு இட்டுவிட்டேன். மனைவியாரும் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டார். குழந்தைகள் இருவரையும் அவர்களின் வேனிற்பள்ளியில் விட்டுவிட்டுப் பின்னர் கோவிலுக்குச் செல்லலாம் என்று திட்டம். அவர்கள் இருவரையும் விடச் சென்ற போது அவர்களது ஆசிரியர் 'இருவர் தலையிலும் பேனும் ஈரும் இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும்; இங்கே பல சிறுவர்களுக்கு பேன் இருப்பதால் அவர்களை வீட்டிற்குத் திருப்பி அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்' என்று சொன்னார். சரி பாருங்கள் என்று சொன்ன பின்னர், அவர் இருவர் முடியையும் சோதித்துவிட்டு இருவருக்கும் ஈர் இருக்கிறது என்று சொல்லித் திருப்பி அனுப்பிவிட்டார். எனக்கோ திட்டப்படி நடந்து கொள்ள முடியவில்லையே என்று வருத்தம். அது சினமாக மாறி அந்த ஆசிரியையிடம் 'இவர்களுக்கு பேன் தான் இல்லையே! ஒன்றிரண்டு ஈர்கள் தான் கண்களுக்குப் படுகின்றன. அவற்றையும் தேடிப் பிடிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஏன் தேவையில்லாமல் இருவரையும் திருப்பி அனுப்புகிறீர்கள்' என்று சண்டை இடத்தொடங்கிவிட்டேன். மகள் ஓடிப்போய் மகிழுந்தில் அமர்ந்திருந்த என் மனைவியை 'அப்பா டீச்சரிடம் சண்டை போடுகிறார்' என்று கூறி அழைத்து வந்துவிட்டார். அவர் வந்து 'ஏன் தேவையில்லாமல் ஆசிரியரிடமெல்லாம் சண்டை போடுகிறீர்கள். நாளெல்லாம் அவர்கள் தானே நம் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள்' என்று கூறி இழுத்துவந்துவிட்டார்.
சரி எல்லோரும் சேர்ந்தே கோவிலுக்குச் செல்வோம் என்று கிளம்பினால் சரியான மழை. கோவில் வீட்டிலிருந்து நாற்பத்தி ஐந்து மைல் தொலைவில். நெடுஞ்சாலையில் செல்லும் போது மழையால் முன்னால் செல்லும் உந்தும் தெரிய மாட்டேன் என்கிறது. பின்னிருக்கையில் இருவரும் விளையாட்டுச் சண்டை போடுகிறார்கள். 'சரி இந்த மழையில் இவர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு கோவிலுக்குப் போய் வர இயலாது. காலையில் வீட்டில் வழக்கம் போல் சாமி கும்பிட்டோமே அதுவே போதும்' என்று சொல்லி உந்தை வீட்டிற்கே திருப்பிவிட்டேன்.
அப்பாவிற்கு ஊனுணவு பிடிக்கும். ஆனால் திதி அன்று அவற்றை நாங்களும் உண்ண முடியாது. அவருக்கும் படைக்க முடியாது. அதனால் அவருக்குப் பிடித்த உளுந்து வடை, பருப்பு வடை செய்து படைப்போம் என்று வடைகளைச் சுட்டு அவர் படத்திற்கு முன் வைத்து வணங்கினோம். மழை நேரத்தில் சூடான வடைகள் சுவையாக இருந்தன; அவருக்கும் அப்படியே இருந்திருக்கும்.
வார இறுதியில் இரண்டு நாட்களும் பேன்கொல்லி மருந்தைக் குழந்தைகள் தலையில் தடவி முழுக்காட்டி, செத்த பேன்களையும் ஈருகளையும் வாரி எடுப்பதிலேயே நிறைய நேரம் செலவழித்தார் மனைவியார். பெண் தலையில் கொஞ்சம் ஈர் இருந்தது. பையன் தலையில் சுத்தம். ஒன்று கூட இல்லை. 'நீங்க சண்டை போட்டது சரி தான். இவன் தலையில தேடுனாலும் கிடைக்க மாட்டேங்குது. இவனையும் திருப்பி அனுப்புனது தப்பு தான்'னு மனைவியார் பலமுறை சொல்லிவிட்டார். தேவையில்லாத இந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறதே என்று கடுப்பும் அலுப்பும் அவருக்கு.
இன்று காலை எழுந்தவுடன் பையன் 'எனக்கு தலையில் பேன் இருக்கிறது' என்று சொல்லத் தொடங்கிவிட்டான். இன்னொரு நாள் விடுப்பு கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறானோ என்னவோ. வழக்கமாக நான் தான் இருவரையும் அவர்கள் பள்ளியில் விடுவேன். 'இன்றைக்கும் நீங்கள் போனால் சண்டை போடுவீர்கள். நான் போய் விடுகிறேன்' என்று மனைவி குழந்தைகளை அழைத்துப் போயிருக்கிறார். திருப்பி அனுப்பாமல் இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். அப்படி அனுப்பினால் வேறு பள்ளி பார்க்க வேண்டியது தான். என்ன வேனிலுக்காகக் கட்டிய சிறப்புக் கட்டணத்தைத் திருப்பித் தரமாட்டார்கள்.
**
ஒரு கொட்டகையில் ஐம்பது மாடுகளும் இரு மேய்ப்பர்களும் இருக்கிறார்கள். இரு மேய்ப்பர்களும் கடிகாரம் அணிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கே மொத்தம் எத்தனை கால்கள் எத்தனை கைகள் இருக்கின்றன.
இந்தக் கேள்வியை மகளிடம் இன்று காலை கேட்டிருக்கிறேன். நான் வீட்டை விட்டு கிளம்பும் வரை யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். மாலையில் பதிலைச் சொல் என்று சொல்லிவிட்டு வந்திருக்கிறேன்.
பையன் சட்டென்று 'One thousand legs'ன்னு சொல்லிவிட்டான். :-)
**
"பாபா. Did you get a call?" என்று கேட்டாள் மகள் நேற்று.
"No. Did you grill it or fry it?" என்றேன் நான். அவளுக்குப் புரியவில்லை. உங்களுக்குப் புரிந்ததா?
சுருக்கமாக சில பகிர்தல்களை இனி தொடர்ந்து எழுதலாம் என்று எண்ணுவதால் இதோ முதல் பகிர்தல். இரவிசங்கர் சிரிக்கப் போகிறார். இப்படி எத்தனை தொடர்களைத் தொடங்கிவிட்டு அம்போ என்று விட்டுவிட்டீர்கள். இன்னும் ஒரு தொடர் அந்த பட்டியலில் சேர்கிறதா என்று. :-)
**
வருடத்தில் எட்டு மாதங்களுக்கு மேலாக குளிராகவும், டிசம்பர் ஜனவரி மாதங்களில் கடுங்குளிராகவும் இருக்கும் எங்கள் ஊரில் சென்ற ஜூலையிலிருந்து நல்ல வெயில். அதனால் வாராவாரம் வார இறுதிகளில் முடிந்தவரை இங்கிருக்கும் பல இடங்களுக்கு மகிழுலா சென்று கொண்டிருக்கிறோம். எங்கள் ஊருக்கு 'ஆயிரம் ஏரிகளின் ஊர்' என்று பெயர். தடுக்கி விழும் இடங்களில் எல்லாம் குளம், குட்டை, ஏரிகள் தான். ஏரிக்கரைகளும், நீர்ப்பூங்காகளும் (Water Park) இங்கே நிறைய இருக்கின்றன. அது போக மிஸ்ஸிசிப்பி ஆற்றங்கரையும் உண்டு.
சில நாட்கள் வெயில் மிகவும் அதிகமாகப் போய் வீட்டிற்குள்ளேயே அடைந்து கிடப்பதும் உண்டு. இந்த ஞாயிறு அப்படி அமைந்துவிட்டது. வீட்டிற்குள்ளேயே நிறைய வேலை இருக்கிறதே - நால்வரும் அவற்றை எல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். நால்வரும் என்றா சொன்னேன்?! பெரியவர்கள் வேலை செய்ய சிறியவர்கள் உதவி செய்கிறோம் என்ற பெயரில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் நல்லதிற்குத் தான். எங்களுக்கு உதவி செய்கிறோம் என்ற மன நிறைவும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. எங்கள் வேலைகளைச் செய்யமுடியாமல் அவர்கள் தொந்தரவு கொடுப்பதும் குறைகிறது. :-)
**
ஜூன் ஒன்றாம் நாள் நான் அமெரிக்க குடியுரிமையை பெற்றேன். ஜூலை ஆறாம் நாள் என் மனைவி பெற்றார். சென்ற வியாழக்கிழமை அவரது பணியிடத்தில் அவரது குழுவினர் ஆலிக்குழைவினால் (Ice Cream) செய்யப்பட்ட இன்னப்பத்தைக் (cake) கொண்டு வந்து அவருக்கு எதிர்பாரா குறுவிருந்து தந்தனர். எனது குழுவினர் இதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. புதிய தளம் அமைப்பதில் இரவு பகலாக எல்லோரும் வேலை செய்து கொண்டிருப்பதால் இதெல்லாம் கொண்டாட யாருக்கும் நேரம் இல்லை. கொஞ்சம் பொறாமையாகத் தான் இருந்தது. :-)
**
சனிக்கிழமை மகள் மூன்று நிலை போட்டி (Triathlon) ஒன்றில் கலந்து கொண்டாள். புற்று நோய் ஆராய்ச்சிக்கு உதவும் ஒரு நிறுவனம் வருடந்தோறும் இதனை நடத்துகிறது. அவளது பள்ளித் தோழி ஒருத்தி சிறுவயதில் புற்றுநோயிலிருந்து தேறியவள். தோழியின் பெயரில் ஒரு அணி அமைத்து அவளது பள்ளியிலிருந்து இருபது மாணவ மாணவியர் இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொண்டனர். அங்கே செல்லும் வரை அவளுக்கு கொஞ்சம் படபடப்பாகத் தான் இருந்தது என்று நினைக்கிறேன்; ஆனால் அவள் அதனை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை. நோகோமிஸ் ஏரியில் நான்கு நீச்சல் குள நீளத்திற்கு முதலில் நீச்சல்; அதைத் தொடர்ந்து மிதிவண்டியில் மூன்று மைல் ஏரிக்கரைச் சுற்று; அதைத் தொடர்ந்து ஒரு மைல் ஓட்டம். ஜூனில் ஒரே ஒரு முறை பயிற்சி செய்தாள். அப்புறம் பயிற்சியே செய்யவில்லை. ஆனால் எப்படியோ மூன்றையும் நிறைவு செய்துவிட்டு வெற்றிகரமாகத் திரும்பி வந்தாள்.
**
சென்ற வியாழன் குருபூர்ணிமா தினம். இரு வருடங்களுக்கு முன்பு குருபூர்ணிமா நாள் மாலை என் தந்தையார் இயற்கை எய்தினார். திதியின் படி அப்போது பூர்ணிமை முடிந்து பிரதமை வந்துவிட்டது. அதனால் இந்த வருடம் வெள்ளிக்கிழமை தான் சிரார்த்தம் செய்வதற்கான திதி நாள் என்று தம்பி சொல்லியிருந்தார்.
மதுரையில் தம்பி அந்த சடங்குகளை எல்லாம் என் சார்பிலும் முறையாகச் செய்ய, நான் இங்கு கோவிலுக்காவது சென்று வரலாம் என்று வெள்ளிக்கிழமை அலுவலகத்திற்கு விடுப்பு இட்டுவிட்டேன். மனைவியாரும் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டார். குழந்தைகள் இருவரையும் அவர்களின் வேனிற்பள்ளியில் விட்டுவிட்டுப் பின்னர் கோவிலுக்குச் செல்லலாம் என்று திட்டம். அவர்கள் இருவரையும் விடச் சென்ற போது அவர்களது ஆசிரியர் 'இருவர் தலையிலும் பேனும் ஈரும் இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும்; இங்கே பல சிறுவர்களுக்கு பேன் இருப்பதால் அவர்களை வீட்டிற்குத் திருப்பி அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்' என்று சொன்னார். சரி பாருங்கள் என்று சொன்ன பின்னர், அவர் இருவர் முடியையும் சோதித்துவிட்டு இருவருக்கும் ஈர் இருக்கிறது என்று சொல்லித் திருப்பி அனுப்பிவிட்டார். எனக்கோ திட்டப்படி நடந்து கொள்ள முடியவில்லையே என்று வருத்தம். அது சினமாக மாறி அந்த ஆசிரியையிடம் 'இவர்களுக்கு பேன் தான் இல்லையே! ஒன்றிரண்டு ஈர்கள் தான் கண்களுக்குப் படுகின்றன. அவற்றையும் தேடிப் பிடிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஏன் தேவையில்லாமல் இருவரையும் திருப்பி அனுப்புகிறீர்கள்' என்று சண்டை இடத்தொடங்கிவிட்டேன். மகள் ஓடிப்போய் மகிழுந்தில் அமர்ந்திருந்த என் மனைவியை 'அப்பா டீச்சரிடம் சண்டை போடுகிறார்' என்று கூறி அழைத்து வந்துவிட்டார். அவர் வந்து 'ஏன் தேவையில்லாமல் ஆசிரியரிடமெல்லாம் சண்டை போடுகிறீர்கள். நாளெல்லாம் அவர்கள் தானே நம் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள்' என்று கூறி இழுத்துவந்துவிட்டார்.
சரி எல்லோரும் சேர்ந்தே கோவிலுக்குச் செல்வோம் என்று கிளம்பினால் சரியான மழை. கோவில் வீட்டிலிருந்து நாற்பத்தி ஐந்து மைல் தொலைவில். நெடுஞ்சாலையில் செல்லும் போது மழையால் முன்னால் செல்லும் உந்தும் தெரிய மாட்டேன் என்கிறது. பின்னிருக்கையில் இருவரும் விளையாட்டுச் சண்டை போடுகிறார்கள். 'சரி இந்த மழையில் இவர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு கோவிலுக்குப் போய் வர இயலாது. காலையில் வீட்டில் வழக்கம் போல் சாமி கும்பிட்டோமே அதுவே போதும்' என்று சொல்லி உந்தை வீட்டிற்கே திருப்பிவிட்டேன்.
அப்பாவிற்கு ஊனுணவு பிடிக்கும். ஆனால் திதி அன்று அவற்றை நாங்களும் உண்ண முடியாது. அவருக்கும் படைக்க முடியாது. அதனால் அவருக்குப் பிடித்த உளுந்து வடை, பருப்பு வடை செய்து படைப்போம் என்று வடைகளைச் சுட்டு அவர் படத்திற்கு முன் வைத்து வணங்கினோம். மழை நேரத்தில் சூடான வடைகள் சுவையாக இருந்தன; அவருக்கும் அப்படியே இருந்திருக்கும்.
வார இறுதியில் இரண்டு நாட்களும் பேன்கொல்லி மருந்தைக் குழந்தைகள் தலையில் தடவி முழுக்காட்டி, செத்த பேன்களையும் ஈருகளையும் வாரி எடுப்பதிலேயே நிறைய நேரம் செலவழித்தார் மனைவியார். பெண் தலையில் கொஞ்சம் ஈர் இருந்தது. பையன் தலையில் சுத்தம். ஒன்று கூட இல்லை. 'நீங்க சண்டை போட்டது சரி தான். இவன் தலையில தேடுனாலும் கிடைக்க மாட்டேங்குது. இவனையும் திருப்பி அனுப்புனது தப்பு தான்'னு மனைவியார் பலமுறை சொல்லிவிட்டார். தேவையில்லாத இந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறதே என்று கடுப்பும் அலுப்பும் அவருக்கு.
இன்று காலை எழுந்தவுடன் பையன் 'எனக்கு தலையில் பேன் இருக்கிறது' என்று சொல்லத் தொடங்கிவிட்டான். இன்னொரு நாள் விடுப்பு கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறானோ என்னவோ. வழக்கமாக நான் தான் இருவரையும் அவர்கள் பள்ளியில் விடுவேன். 'இன்றைக்கும் நீங்கள் போனால் சண்டை போடுவீர்கள். நான் போய் விடுகிறேன்' என்று மனைவி குழந்தைகளை அழைத்துப் போயிருக்கிறார். திருப்பி அனுப்பாமல் இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். அப்படி அனுப்பினால் வேறு பள்ளி பார்க்க வேண்டியது தான். என்ன வேனிலுக்காகக் கட்டிய சிறப்புக் கட்டணத்தைத் திருப்பித் தரமாட்டார்கள்.
**
ஒரு கொட்டகையில் ஐம்பது மாடுகளும் இரு மேய்ப்பர்களும் இருக்கிறார்கள். இரு மேய்ப்பர்களும் கடிகாரம் அணிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அங்கே மொத்தம் எத்தனை கால்கள் எத்தனை கைகள் இருக்கின்றன.
இந்தக் கேள்வியை மகளிடம் இன்று காலை கேட்டிருக்கிறேன். நான் வீட்டை விட்டு கிளம்பும் வரை யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். மாலையில் பதிலைச் சொல் என்று சொல்லிவிட்டு வந்திருக்கிறேன்.
பையன் சட்டென்று 'One thousand legs'ன்னு சொல்லிவிட்டான். :-)
**
"பாபா. Did you get a call?" என்று கேட்டாள் மகள் நேற்று.
"No. Did you grill it or fry it?" என்றேன் நான். அவளுக்குப் புரியவில்லை. உங்களுக்குப் புரிந்ததா?
Wednesday, June 22, 2011
It Gets Better: Target Team Members
இதில் வரும் சிலர் நாள்தோறும் நான் சந்திப்பவர்கள்; கூட வேலை செய்பவர்கள். அவர்கள் கதையை அறிந்ததில் மகிழ்ந்தேன். அதனைப் பகிர்ந்தும் கொள்கிறேன்.
Wednesday, March 23, 2011
சூரியன் ஹாட்டா இருக்குறதால ஸ்னோ ஃப்லை பண்ணி போகும்
ஸ்னோ பூரா கோஸே சேந்தன்? அஸ்கி ஸ்னோ தெ3க்கானி.
தெங்கொ3 கொ4ம்மொ ஜேட்ரியொ!
தெங்கோ3 கொ4ம்மொ கோட் ஸேத்தே?
ஸுரிது3ம் ஸேத்தே!
ஸுரிது3ம்-ஆ? ஸ்னோ திக்கெ து3தூ4ர் ச2லி ச2லி ஜேடையா?
ச2லி ஜானா! ஸ்னோக் பாய்ன் ந்:ஹி! ஃப்லை கெரி ஜாய்!
ஃப்லை கெரி ஜாய்யா?
ஹாய். சன் ஹாட்கன் ஜேத்தெ ஹால்தி ஸ்னோ ஃப்லை கெரி ஜாய்!
சௌராஷ்ட்ரத்தில் எழுதச் சொல்லி சௌராஷ்ட்ர அன்பர்கள் பல வருடங்களாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அண்மையில் ஒரு அன்பர் கடுமையாகக் கோவித்துக் கொண்டதில் இருந்து எழுத வேண்டும் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம். ஆனால் எடுத்தவுடனேயே எழுதிவிட முடிகிறதா என்ன? அதனால் குழவி அடிகளுடன் (baby steps) தொடங்குகிறேன்.
மேலே இருப்பது இதோ தமிழில்...
ஸ்னோ எல்லாம் எங்கே சேந்தன்? எல்லா ஸ்னோவும் காணோம்.
அவங்க வீட்டுக்குப் போயிருச்சு.
அவங்க வீடு எங்கே இருக்கு?
சூரியனில் இருக்கு.
சூரியன்லயா? ஸ்னோ அவ்வளவு தூரம் நடந்து நடந்து போயிருச்சா?
நடந்து போகாது. ஸ்னோவுக்குக் கால் இல்லை. ஃப்லை பண்ணி போகும்.
ஃப்லை பண்ணி போகுமா?
ஆமாம். சூரியன் ஹாட்டா இருக்குறதால ஸ்னோ ஃப்லை பண்ணி போகும்.
தெங்கொ3 கொ4ம்மொ ஜேட்ரியொ!
தெங்கோ3 கொ4ம்மொ கோட் ஸேத்தே?
ஸுரிது3ம் ஸேத்தே!
ஸுரிது3ம்-ஆ? ஸ்னோ திக்கெ து3தூ4ர் ச2லி ச2லி ஜேடையா?
ச2லி ஜானா! ஸ்னோக் பாய்ன் ந்:ஹி! ஃப்லை கெரி ஜாய்!
ஃப்லை கெரி ஜாய்யா?
ஹாய். சன் ஹாட்கன் ஜேத்தெ ஹால்தி ஸ்னோ ஃப்லை கெரி ஜாய்!
சௌராஷ்ட்ரத்தில் எழுதச் சொல்லி சௌராஷ்ட்ர அன்பர்கள் பல வருடங்களாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அண்மையில் ஒரு அன்பர் கடுமையாகக் கோவித்துக் கொண்டதில் இருந்து எழுத வேண்டும் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம். ஆனால் எடுத்தவுடனேயே எழுதிவிட முடிகிறதா என்ன? அதனால் குழவி அடிகளுடன் (baby steps) தொடங்குகிறேன்.
மேலே இருப்பது இதோ தமிழில்...
ஸ்னோ எல்லாம் எங்கே சேந்தன்? எல்லா ஸ்னோவும் காணோம்.
அவங்க வீட்டுக்குப் போயிருச்சு.
அவங்க வீடு எங்கே இருக்கு?
சூரியனில் இருக்கு.
சூரியன்லயா? ஸ்னோ அவ்வளவு தூரம் நடந்து நடந்து போயிருச்சா?
நடந்து போகாது. ஸ்னோவுக்குக் கால் இல்லை. ஃப்லை பண்ணி போகும்.
ஃப்லை பண்ணி போகுமா?
ஆமாம். சூரியன் ஹாட்டா இருக்குறதால ஸ்னோ ஃப்லை பண்ணி போகும்.
Tuesday, March 22, 2011
அப்பாவும் சிக்கன் துண்டுகளும்....
அமெரிக்க வரலாற்றைப் பற்றிய கேள்வி பதில்களுடன் ஒரு குறுவட்டு இருக்கிறது. அதனை நேற்று மகிழுந்தில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். மகனும் மகளும் அப்போது வண்டியில் இருந்தார்கள். ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பின் ஒரு சிறு இடைவெளி விட்டு பின்னர் பதில் வந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது வந்த இரு கேள்விகளும் அதற்கு சேந்தன் சொன்ன பதில்களும்:
Who is the Father of our country?
Baabaa
இரு குழந்தைகளும் என்னை பாபா என்று அழைப்பார்கள். ஃபாதர் என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன் உடனே என்னைத் தான் கேட்கிறார்கள் என்று நினைத்து இந்த பதிலைச் சொல்லிவிட்டான். நானும் மகளும் இந்தப் பதிலைக் கேட்டு வாய் விட்டு சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அடுத்த கேள்வி வந்தது.
What territory did the United States buy from France in 1803?
Chicken Nuggets
Purchase என்ற சொல் மட்டும் புரிந்தது போல. உடனே அவனது விருப்ப உணவைச் சொல்லிவிட்டான். விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம்.
Who is the Father of our country?
Baabaa
இரு குழந்தைகளும் என்னை பாபா என்று அழைப்பார்கள். ஃபாதர் என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன் உடனே என்னைத் தான் கேட்கிறார்கள் என்று நினைத்து இந்த பதிலைச் சொல்லிவிட்டான். நானும் மகளும் இந்தப் பதிலைக் கேட்டு வாய் விட்டு சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அடுத்த கேள்வி வந்தது.
What territory did the United States buy from France in 1803?
Chicken Nuggets
Purchase என்ற சொல் மட்டும் புரிந்தது போல. உடனே அவனது விருப்ப உணவைச் சொல்லிவிட்டான். விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம்.
Friday, October 29, 2010
Saturday, July 24, 2010
கண்ணிழந்தார்க்கு ஒரு கைவிளக்கு...
சீனா ஐயாவின் வழிகாட்டுதலுடன் இன்னொரு நற்செயலை நேற்று (ஜுலை 24) செய்தோம். இரண்டு கண்களும் இருந்தாலே நாமெல்லாம் பல முறை குருடர்களாக இருக்கிறோம். முன்பொரு முறை ஆழிப்பேரலையால் விளைந்த பேரழிவின் போது ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். நம்மைச் சுற்றி அவலங்கள் எப்போதும் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை நம் கண்களில் படுவதில்லை. எப்போதாவது ஒரு பேரழிவு ஏற்படும் போது மட்டுமே நம் கண்களில் அவை தென்படுகின்றது. அதுவும் நமக்கு எந்த விதத்திலோ தொடர்புடையவர் அவதிப்பட்டால் மட்டுமே நமக்கு அது உறுத்துகிறது. இப்படி கண்ணிருந்தும் குருடாய் நாம் வாழப் பழகிக் கொண்டோம்.
காண்பதற்கு உலகில் எத்தனையோ நல்லவைகள் இருக்கின்றன. ஐந்து புலன்களாலும் கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்றறிய இந்த உலகத்தில் எத்தனையோ அற்புதங்கள் உண்டு. நாமோ அவற்றை விடுத்து தீயவைகளில் மனத்தைச் செலுத்துவதிலேயே பெரும் காலத்தைப் போக்குகின்றோம்.
இரு கண்களும் நன்றாக அமைந்து நாம் விரும்பியபடி இவ்வுலக இன்பங்களை எல்லாம் கண்டு களிக்க நமக்கு நல்ல வாய்ப்பு அமைந்திருக்கும் போது நாம் அதனைப் பொருட்படுத்துவதில்லை; ஆனால் கண்களில் ஏதேனும் குறை இருப்பதால் நம்மைப் போல் இயல்பான வாழ்க்கை வாழ இயலாதவர்கள் பலர் நுட்பியலின் (டெக்னாலஜி) துணை கொண்டு வாழ்க்கையில் முன்னேற ஒரு வழிவகை செய்கிறது மதுரைக்கு அருகில் அழகர் கோவில் செல்லும் வழியில் இருக்கும் சுந்தரராஜன்பட்டி என்ற ஊரில் இருக்கும் ஒரு நிறுவனம்.
'Indian Association for the blind' என்ற இந்த நிறுவனத்தை நிறுவியவர் திரு. எஸ்.எம்.ஏ. ஜின்னா. நேற்று இந்த நிறுவனத்திற்குச் செல்வதற்கு முன் இவரும் ஒரு கண்பார்வையற்றவர் என்பது தெரியாது. அதனால் அங்கே சென்று இவரை முதலில் பார்க்கும் போது கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. கண்பார்வையில்லாமலேயே இவ்வளவு பெரிய நிறுவனத்தை நிறுவி நடத்தி வருகிறாரே என்ற வியப்பு ஏற்பட்டது. கொஞ்ச நேரம் அவருடன் பேசிக் கொண்டிருந்திருந்தோம்.
அழகர் கோவில் போகும் வழியில் இருப்பதால் இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு குடும்பத்தினர் அனைவரும் (நாங்கள் நால்வர், என் மாமியார் மாமனார், என் தம்பி அவர் மனைவி) அழகர் கோவிலுக்குச் சென்றுவிட்டு பின்னர் இங்கே சென்றோம். நாங்கள் சென்று அடையும் சிறிது நேரத்திற்கு முன்னர் சீனா ஐயா, அவர் துணைவியார், திருஞானம் பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் சரவணன் மூவரும் அங்கே வந்து காத்திருந்தனர்.
இந்த நிறுவனம் இருபத்தைந்து வருடங்களாக நடந்து வருகின்றது. பலருடைய நன்கொடைகளின் பயனாகச் சிறிது சிறிதாக வளர்ந்து இன்று நல்ல கட்டிடங்களுடன் பார்வைக்குறைவுடையோர் தங்கிப் படித்து முன்னேறும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது. நாங்கள் சென்று இறங்கிய போது சில பார்வையற்ற சிறுவர்கள் பார்வையுள்ள சிறுவர்களுடன் பந்து எறிந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். பார்வையற்ற சிறுவர்கள் எப்படி பந்து தங்களிடம் வருவதை அறிந்து அதனைப் பிடித்துப் பின் எறிந்து விளையாடுகிறார்கள் என்று புரியாமல் வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அதனை வாய் விட்டுச் சொல்லவும் செய்தேன். என் அருகில் இருந்த மகள் கொஞ்ச நேரம் அவர்கள் விளையாடுவதைப் பார்த்துவிட்டு, அந்தச் சிறு பந்து ஒலியெழுப்பும் வகையில் அதில் சிறு கற்களை இட்டிருக்கிறார்கள்; அந்த ஒலியின் மூலம் பந்து வரும் திக்கை உணர்ந்து பார்வையற்ற சிறுவர்கள் விளையாடுகிறார்கள் என்று சொன்னாள். கண்ணில்லாததால் இவர்களுக்குக் காது நன்கு செயல்படுகிறது என்றும் சொன்னாள். உண்மை தானே. கண்ணால் நாம் செய்யும் பல செயல்களைக் காதுகளால் கேட்டும், கைகளால் உணர்ந்தும் தான் இவர்கள் செய்கிறார்கள் என்பதைப் பின்னர் இவர்களைப் பற்றி மேலும் கேட்டு அறிந்ததில் உணர்ந்தேன்.
பள்ளியின் நிறுவனருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அப்பள்ளியில் படித்து நுட்பவியலாகராக இருக்கும் பார்வைக்குறைவுள்ள (பார்வை உண்டு; ஆனால் அது முழு அளவில் இல்லை) ஒரு இளம்பெண் நாங்கள் பள்ளிக்கு வாங்கித் தந்த இரு கைக்கணினிகளுடன் வந்தார். அவற்றை இயக்கி அவை எப்படி பார்வையற்றவர்களுக்குப் பயனாக இருக்கிறது என்று செய்து காண்பித்தார். விசைப்பலகையின் மேல் ப்ரெய்ல் குறிகளை ஒட்டியிருக்கிறார்கள். ஒரு மென்பொருள் திரையில் இருப்பதைப் படித்துக் காட்டுகிறது. இவ்விரண்டின் துணை கொண்டு நாம் என்ன என்ன கணினியில் செய்வோமோ அத்தனையும் பார்வையற்றோரும் பார்வைக்குறையுள்ளோரும் செய்யமுடியும் என்பதைச் செய்து காட்டினார்.
அந்த செயல்முறை விளக்கத்திற்குப் பின்னர் அக்கணினிகளை நாங்கள் வழங்குவது போல் சில புகைப்படங்கள் எடுக்கலாம் என்று நிறுவனர் சொன்னதை ஒட்டி அப்படியே செய்தோம்.
மாணவ மாணவியர் மதிய உணவு உண்ண ஆயத்தமாக இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னார்கள். உடனே உணவுண்ணும் அறைக்கு எல்லோரும் சென்றோம். மதுரை அன்பகத்தில் சொல்லி ஆயத்தப்படுத்தியிருந்த ஆட்டுக்கறி பிரியாணி, காய்கறி பிரியாணி, தயிர்சாதம், அவித்த முட்டை, தயிர் வெங்காயம், இருவகை குழம்புகள், உருளைக்கிழங்கு வறுவல் அங்கே காத்திருந்தன.
முன்னூறு மாணவ மாணவியர் அங்கே தங்கிப் படிப்பதாக சீனா ஐயா சொல்லியிருந்ததால் அவர்களுக்கும் அங்கே பணிபுரியும் மற்றவர்களுக்கும் எங்களுக்கும் என்று பதினைந்து படி மட்டன் பிரியாணியும் இரண்டு படி வெஜிடபிள் பிரியாணியும் ஒரு படி தயிர்சாதமும் செய்திருந்தோம். அந்த உணவறையில் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் அமர்ந்து உண்ண இயலாது என்பதால் வயதில் சிறியவர்கள் ஒரு நூறு பேர் மட்டும் வந்து அமர்ந்தார்கள். இறைவணக்கத்தின் பிறகு நான், சரவணன், சேந்தன், தேஜஸ்வினி, சீனா ஐயா ஐவரும் உணவு பரிமாறினோம். அவர்கள் விருப்பப்படி உணவு கிடைத்ததால் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் உண்டார்கள் என்று உணர்ந்தோம். சிலருக்கு இரண்டாம் முறை கேட்டுப் பரிமாறினோம்.
பின்னர் நாங்கள் அனைவரும் அவர்களுடன் அமர்ந்து உண்டோம். நேரம் இரண்டு மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டதால் அனைவரையும் அந்த அறையில் அமர வைத்துப் பரிமாறினால் வெகு நேரம் ஆகிவிடும்; அதனால் மாணவர்கள் வரிசையில் வர அவர்களுக்கு உணவை அவர்கள் தட்டில் தரலாம்; அவர்கள் அதனை வாங்கிக் கொண்டு வளாகத்தில் அவர்களுக்குப் பிடித்த இடத்தில் அமர்ந்து உண்டு கொள்ளலாம் என்று உணவைப் பரிமாற எங்களுக்கு உதவிய அப்பள்ளியின் ஆசிரியை ஒருவர் சொன்னதால், சரி அப்படியே செய்யுங்கள் என்று சொன்னோம்.
நாங்கள் உணவுண்டு வரும் போது கீழே வரிசையாக மாணவர்களும் முதல் மாடியில் வரிசையாக மாணவியர்களும் வந்து உணவைப் பெற்றுச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அச்சிறுவர்கள் மிக இயல்பாக நடந்து வந்து உணவைப் பெற்றுச் செல்வதால் அவர்கள் பார்வைக் குறை உடையவர்கள் என்பதே மறந்து போகிறது. தற்செயலாக சில மாணவர்களின் வழியில் நின்று கொண்டு அவர்களுடன் மோதிக் கொண்டேன். சில முறை இப்படி நடந்த பின்னர் தான் அவர்கள் பழக்கத்தால் அப்படி இயல்பாக நடக்கிறார்கள்; அதனால் புதியவரான நாம் தான் அவர்கள் பாதையில் இருந்து விலக வேண்டும்; அவர்கள் நாம் அங்கே இருப்பதை அறியார்கள் என்பது புரிந்தது. அவர்கள் பாதையில் இருந்து விலகி சிறிது தூரத்தில் வந்து நின்று கொண்டோம்.
மற்றவர்கள் படிக்கும் அதே பாடபுத்தகங்களைத் தான் இம்மாணவர்களும் படிக்கிறார்கள் என்று சரவணன் சொன்னார். அப்புத்தகங்களில் இருப்பதை ஒலிப்பதிவு செய்து அதனைக் கேட்டுக் கேட்டு இவர்கள் படிக்கிறார்கள் என்றும் சொன்னார். +2 தேர்வில் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட மதிப்பெண்கள் பெற்றவர்கள் பலர் இங்கே இருக்கிறார்கள் என்றும் அவர்கள் பெயர்களுடன் மதிப்பெண் பட்டியலை அங்கே ஓரிடத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்றும் சொன்னார்.
மெய்யம்மை அம்மா அவர்கள் தேர்வெழுதும் போது அவர்களுக்குத் துணையாகச் சென்று அவர்கள் சொல்லச் சொல்ல எழுதிய அனுபவத்தைப் பற்றி சொன்னார். என் தம்பியும் அப்படி சென்று உதவியது உண்டென்றும் பாடங்களை ஒலிப்பதிவு செய்தும் தந்துள்ளார் என்றும் அழகர்கோவிலில் இப்பள்ளியைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது சொல்லியிருந்தார்.
மேல்நிலைப்பள்ளி மாணவர்கள் உணவு பெற்ற பின்னர் கல்லூரி மாணவர்கள் வந்து உணவு பெறத் தொடங்கினார்கள். அருகிலேயே காதக்கிணறு என்ற ஊரில் இருக்கும் தாய் தந்தையர் அற்ற ஆதரவற்ற சிறுவர்கள் வாழ்ந்து படிக்கும் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று சீனா ஐயாவிடம் சொல்லியிருந்ததால் அவர் அப்பள்ளி ஆசிரியரிடம் சொல்லி ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அங்கே செல்ல நேரமாகிவிட்டதால் பார்வையற்றோர் பள்ளி நிர்வாகத்தினரிடம் சொல்லி விடைபெற்றுக் கொண்டோம்.
நல்லாசிரியர் விருது பெற்ற ஒருவர் தன் செலவிலேயே நடத்தும் இந்த ஆதரவற்ற சிறுவர்களின் பள்ளிக்குச் சென்றோம். அங்கே மாணவர்கள் எங்கள் வருகை எதிர்நோக்கி அமர்ந்திருந்தார்கள். சென்று சிறிது நேரம் அவர்களுடன் செலவழித்து பின்னொரு நாள் வருவதாகச் சொல்லி வந்தோம்.
இன்னும் சில உதவிகளை எங்கள் சார்பில் சீனா ஐயா செய்வதற்கு ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய பேருதவி மட்டும் இல்லையென்றால் இந்த உதவிகளை எல்லாம் இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் செய்திருக்க இயலாது. உதவி தர முன் வருபவர்களையும் உதவி வேண்டுபவர்களையும் இணைக்கும் இந்த நற்செயலை தனது பொன்னான நேரத்தை எல்லாம் செலவழித்துச் செய்யும் ஐயாவின் மனத்திற்கும் அம்மாவின் மனத்திற்கும் பல்லாயிரம் நன்றிகளைத் தெரிவித்தாலும் போதாது!
காண்பதற்கு உலகில் எத்தனையோ நல்லவைகள் இருக்கின்றன. ஐந்து புலன்களாலும் கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்றறிய இந்த உலகத்தில் எத்தனையோ அற்புதங்கள் உண்டு. நாமோ அவற்றை விடுத்து தீயவைகளில் மனத்தைச் செலுத்துவதிலேயே பெரும் காலத்தைப் போக்குகின்றோம்.
இரு கண்களும் நன்றாக அமைந்து நாம் விரும்பியபடி இவ்வுலக இன்பங்களை எல்லாம் கண்டு களிக்க நமக்கு நல்ல வாய்ப்பு அமைந்திருக்கும் போது நாம் அதனைப் பொருட்படுத்துவதில்லை; ஆனால் கண்களில் ஏதேனும் குறை இருப்பதால் நம்மைப் போல் இயல்பான வாழ்க்கை வாழ இயலாதவர்கள் பலர் நுட்பியலின் (டெக்னாலஜி) துணை கொண்டு வாழ்க்கையில் முன்னேற ஒரு வழிவகை செய்கிறது மதுரைக்கு அருகில் அழகர் கோவில் செல்லும் வழியில் இருக்கும் சுந்தரராஜன்பட்டி என்ற ஊரில் இருக்கும் ஒரு நிறுவனம்.
'Indian Association for the blind' என்ற இந்த நிறுவனத்தை நிறுவியவர் திரு. எஸ்.எம்.ஏ. ஜின்னா. நேற்று இந்த நிறுவனத்திற்குச் செல்வதற்கு முன் இவரும் ஒரு கண்பார்வையற்றவர் என்பது தெரியாது. அதனால் அங்கே சென்று இவரை முதலில் பார்க்கும் போது கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. கண்பார்வையில்லாமலேயே இவ்வளவு பெரிய நிறுவனத்தை நிறுவி நடத்தி வருகிறாரே என்ற வியப்பு ஏற்பட்டது. கொஞ்ச நேரம் அவருடன் பேசிக் கொண்டிருந்திருந்தோம்.
அழகர் கோவில் போகும் வழியில் இருப்பதால் இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு குடும்பத்தினர் அனைவரும் (நாங்கள் நால்வர், என் மாமியார் மாமனார், என் தம்பி அவர் மனைவி) அழகர் கோவிலுக்குச் சென்றுவிட்டு பின்னர் இங்கே சென்றோம். நாங்கள் சென்று அடையும் சிறிது நேரத்திற்கு முன்னர் சீனா ஐயா, அவர் துணைவியார், திருஞானம் பள்ளியின் தலைமையாசிரியர் சரவணன் மூவரும் அங்கே வந்து காத்திருந்தனர்.
இந்த நிறுவனம் இருபத்தைந்து வருடங்களாக நடந்து வருகின்றது. பலருடைய நன்கொடைகளின் பயனாகச் சிறிது சிறிதாக வளர்ந்து இன்று நல்ல கட்டிடங்களுடன் பார்வைக்குறைவுடையோர் தங்கிப் படித்து முன்னேறும் வகையில் அமைந்திருக்கிறது. நாங்கள் சென்று இறங்கிய போது சில பார்வையற்ற சிறுவர்கள் பார்வையுள்ள சிறுவர்களுடன் பந்து எறிந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். பார்வையற்ற சிறுவர்கள் எப்படி பந்து தங்களிடம் வருவதை அறிந்து அதனைப் பிடித்துப் பின் எறிந்து விளையாடுகிறார்கள் என்று புரியாமல் வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அதனை வாய் விட்டுச் சொல்லவும் செய்தேன். என் அருகில் இருந்த மகள் கொஞ்ச நேரம் அவர்கள் விளையாடுவதைப் பார்த்துவிட்டு, அந்தச் சிறு பந்து ஒலியெழுப்பும் வகையில் அதில் சிறு கற்களை இட்டிருக்கிறார்கள்; அந்த ஒலியின் மூலம் பந்து வரும் திக்கை உணர்ந்து பார்வையற்ற சிறுவர்கள் விளையாடுகிறார்கள் என்று சொன்னாள். கண்ணில்லாததால் இவர்களுக்குக் காது நன்கு செயல்படுகிறது என்றும் சொன்னாள். உண்மை தானே. கண்ணால் நாம் செய்யும் பல செயல்களைக் காதுகளால் கேட்டும், கைகளால் உணர்ந்தும் தான் இவர்கள் செய்கிறார்கள் என்பதைப் பின்னர் இவர்களைப் பற்றி மேலும் கேட்டு அறிந்ததில் உணர்ந்தேன்.
பள்ளியின் நிறுவனருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அப்பள்ளியில் படித்து நுட்பவியலாகராக இருக்கும் பார்வைக்குறைவுள்ள (பார்வை உண்டு; ஆனால் அது முழு அளவில் இல்லை) ஒரு இளம்பெண் நாங்கள் பள்ளிக்கு வாங்கித் தந்த இரு கைக்கணினிகளுடன் வந்தார். அவற்றை இயக்கி அவை எப்படி பார்வையற்றவர்களுக்குப் பயனாக இருக்கிறது என்று செய்து காண்பித்தார். விசைப்பலகையின் மேல் ப்ரெய்ல் குறிகளை ஒட்டியிருக்கிறார்கள். ஒரு மென்பொருள் திரையில் இருப்பதைப் படித்துக் காட்டுகிறது. இவ்விரண்டின் துணை கொண்டு நாம் என்ன என்ன கணினியில் செய்வோமோ அத்தனையும் பார்வையற்றோரும் பார்வைக்குறையுள்ளோரும் செய்யமுடியும் என்பதைச் செய்து காட்டினார்.
அந்த செயல்முறை விளக்கத்திற்குப் பின்னர் அக்கணினிகளை நாங்கள் வழங்குவது போல் சில புகைப்படங்கள் எடுக்கலாம் என்று நிறுவனர் சொன்னதை ஒட்டி அப்படியே செய்தோம்.
மாணவ மாணவியர் மதிய உணவு உண்ண ஆயத்தமாக இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னார்கள். உடனே உணவுண்ணும் அறைக்கு எல்லோரும் சென்றோம். மதுரை அன்பகத்தில் சொல்லி ஆயத்தப்படுத்தியிருந்த ஆட்டுக்கறி பிரியாணி, காய்கறி பிரியாணி, தயிர்சாதம், அவித்த முட்டை, தயிர் வெங்காயம், இருவகை குழம்புகள், உருளைக்கிழங்கு வறுவல் அங்கே காத்திருந்தன.
முன்னூறு மாணவ மாணவியர் அங்கே தங்கிப் படிப்பதாக சீனா ஐயா சொல்லியிருந்ததால் அவர்களுக்கும் அங்கே பணிபுரியும் மற்றவர்களுக்கும் எங்களுக்கும் என்று பதினைந்து படி மட்டன் பிரியாணியும் இரண்டு படி வெஜிடபிள் பிரியாணியும் ஒரு படி தயிர்சாதமும் செய்திருந்தோம். அந்த உணவறையில் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் அமர்ந்து உண்ண இயலாது என்பதால் வயதில் சிறியவர்கள் ஒரு நூறு பேர் மட்டும் வந்து அமர்ந்தார்கள். இறைவணக்கத்தின் பிறகு நான், சரவணன், சேந்தன், தேஜஸ்வினி, சீனா ஐயா ஐவரும் உணவு பரிமாறினோம். அவர்கள் விருப்பப்படி உணவு கிடைத்ததால் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் உண்டார்கள் என்று உணர்ந்தோம். சிலருக்கு இரண்டாம் முறை கேட்டுப் பரிமாறினோம்.
பின்னர் நாங்கள் அனைவரும் அவர்களுடன் அமர்ந்து உண்டோம். நேரம் இரண்டு மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டதால் அனைவரையும் அந்த அறையில் அமர வைத்துப் பரிமாறினால் வெகு நேரம் ஆகிவிடும்; அதனால் மாணவர்கள் வரிசையில் வர அவர்களுக்கு உணவை அவர்கள் தட்டில் தரலாம்; அவர்கள் அதனை வாங்கிக் கொண்டு வளாகத்தில் அவர்களுக்குப் பிடித்த இடத்தில் அமர்ந்து உண்டு கொள்ளலாம் என்று உணவைப் பரிமாற எங்களுக்கு உதவிய அப்பள்ளியின் ஆசிரியை ஒருவர் சொன்னதால், சரி அப்படியே செய்யுங்கள் என்று சொன்னோம்.
நாங்கள் உணவுண்டு வரும் போது கீழே வரிசையாக மாணவர்களும் முதல் மாடியில் வரிசையாக மாணவியர்களும் வந்து உணவைப் பெற்றுச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அச்சிறுவர்கள் மிக இயல்பாக நடந்து வந்து உணவைப் பெற்றுச் செல்வதால் அவர்கள் பார்வைக் குறை உடையவர்கள் என்பதே மறந்து போகிறது. தற்செயலாக சில மாணவர்களின் வழியில் நின்று கொண்டு அவர்களுடன் மோதிக் கொண்டேன். சில முறை இப்படி நடந்த பின்னர் தான் அவர்கள் பழக்கத்தால் அப்படி இயல்பாக நடக்கிறார்கள்; அதனால் புதியவரான நாம் தான் அவர்கள் பாதையில் இருந்து விலக வேண்டும்; அவர்கள் நாம் அங்கே இருப்பதை அறியார்கள் என்பது புரிந்தது. அவர்கள் பாதையில் இருந்து விலகி சிறிது தூரத்தில் வந்து நின்று கொண்டோம்.
மற்றவர்கள் படிக்கும் அதே பாடபுத்தகங்களைத் தான் இம்மாணவர்களும் படிக்கிறார்கள் என்று சரவணன் சொன்னார். அப்புத்தகங்களில் இருப்பதை ஒலிப்பதிவு செய்து அதனைக் கேட்டுக் கேட்டு இவர்கள் படிக்கிறார்கள் என்றும் சொன்னார். +2 தேர்வில் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட மதிப்பெண்கள் பெற்றவர்கள் பலர் இங்கே இருக்கிறார்கள் என்றும் அவர்கள் பெயர்களுடன் மதிப்பெண் பட்டியலை அங்கே ஓரிடத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்றும் சொன்னார்.
மெய்யம்மை அம்மா அவர்கள் தேர்வெழுதும் போது அவர்களுக்குத் துணையாகச் சென்று அவர்கள் சொல்லச் சொல்ல எழுதிய அனுபவத்தைப் பற்றி சொன்னார். என் தம்பியும் அப்படி சென்று உதவியது உண்டென்றும் பாடங்களை ஒலிப்பதிவு செய்தும் தந்துள்ளார் என்றும் அழகர்கோவிலில் இப்பள்ளியைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது சொல்லியிருந்தார்.
மேல்நிலைப்பள்ளி மாணவர்கள் உணவு பெற்ற பின்னர் கல்லூரி மாணவர்கள் வந்து உணவு பெறத் தொடங்கினார்கள். அருகிலேயே காதக்கிணறு என்ற ஊரில் இருக்கும் தாய் தந்தையர் அற்ற ஆதரவற்ற சிறுவர்கள் வாழ்ந்து படிக்கும் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று சீனா ஐயாவிடம் சொல்லியிருந்ததால் அவர் அப்பள்ளி ஆசிரியரிடம் சொல்லி ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அங்கே செல்ல நேரமாகிவிட்டதால் பார்வையற்றோர் பள்ளி நிர்வாகத்தினரிடம் சொல்லி விடைபெற்றுக் கொண்டோம்.
நல்லாசிரியர் விருது பெற்ற ஒருவர் தன் செலவிலேயே நடத்தும் இந்த ஆதரவற்ற சிறுவர்களின் பள்ளிக்குச் சென்றோம். அங்கே மாணவர்கள் எங்கள் வருகை எதிர்நோக்கி அமர்ந்திருந்தார்கள். சென்று சிறிது நேரம் அவர்களுடன் செலவழித்து பின்னொரு நாள் வருவதாகச் சொல்லி வந்தோம்.
இன்னும் சில உதவிகளை எங்கள் சார்பில் சீனா ஐயா செய்வதற்கு ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய பேருதவி மட்டும் இல்லையென்றால் இந்த உதவிகளை எல்லாம் இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் செய்திருக்க இயலாது. உதவி தர முன் வருபவர்களையும் உதவி வேண்டுபவர்களையும் இணைக்கும் இந்த நற்செயலை தனது பொன்னான நேரத்தை எல்லாம் செலவழித்துச் செய்யும் ஐயாவின் மனத்திற்கும் அம்மாவின் மனத்திற்கும் பல்லாயிரம் நன்றிகளைத் தெரிவித்தாலும் போதாது!
Wednesday, July 21, 2010
மதுரை அரசாளும் மீனாட்சி...
மினியாபொலிஸுக்கும் மதுரைக்கும் உள்ள நேர வேறுபாட்டால் ஏற்பட்ட பகல் இரவு குழப்பம் இன்னும் குழந்தைகளுக்கு தீரவில்லை. மதியம் 3 மணி போல் தூங்கத் தொடங்கினால் 8 மணிக்கு எழுந்து மீண்டும் எங்களுடன் 10 மணிக்குத் தூங்குகிறார்கள். அதனால் அதிகாலை 4 மணிக்கு எல்லாம் எழுந்துவிடுகிறார்கள். நேற்றும் (ஜூலை 20) அப்படியே அதிகாலையிலேயே அனைவரும் எழுந்துவிட ஒரே நேரத்தில் நானும் துணைவியாரும் 'பேசாமல் மீனாட்சி அம்மன் கோவிலுக்குப் போய் வந்துவிடலாமா?' என்றோம். உடனே சரி என்று சொல்லி அனைவரும் குளித்துக் கோவிலுக்குச் சென்றோம்.
மதுரையின் அரசியையும் அரசனையும் காணச் செல்கிறோம் என்று தான் மகளிடம் சொன்னேன். முதலில் அவளுக்குப் புரியவில்லை; பின்னர் புரிந்து கொண்டாள். (நல்ல வேளை அஞ்சாநெஞ்சனை அவளுக்குத் தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் அவரைத் தான் பார்க்கப் போகிறோம் என்று நினைத்திருப்பாள். :-) )
வீட்டிலிருந்து கோவில் பக்கம் தான் என்பதாலும் அதிகாலை நேரம் தெருவில் கூட்டம் இருக்காது என்பதாலும் நடந்தே சென்றோம். தெருவில் இருந்த குப்பைக்கூளங்களைக் கண்டு மகள் முகத்தைச் சுளித்தாள்; மூக்கைப் பொத்தினாள். மக்கள் தொகைப் பெருக்கத்தால் ஏற்படும் விளைவுகள் இவை என்று அவளுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்.
முன்பு கோவிலுக்கு உள்ளே ஆடி வீதியில் நடைப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருப்பார்கள். இப்போது கோவிலைச் சுற்றி முழுச்சாலையையும் நடைபாதையைப் போல் தளம் பாவிவிட்டதால் அங்கே வாகனங்கள் எதையும் அனுமதிப்பதில்லை; அங்கேயே நிறைய பேர் நடைப்பயிற்சி செய்கிறார்கள். நாங்கள் சென்ற போதும் நடக்கும் பலரைப் பார்க்க முடிந்தது.
சென்ற வருடம் வந்திருந்த போது மீனாட்சி அம்மன் சன்னிதியில் நிறைய கூட்டம் இருந்ததால் சிறப்புத் தரிசனச் சீட்டை வாங்கி அம்மனைத் தரிசிக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த முறை அவ்வளவாகக் கூட்டம் இல்லை. வேண்டும் என்ற அளவிற்கு அன்னையைத் தரிசிக்க முடிந்தது. மகளுக்கு மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் மெனிஞ்சடிஸ் வந்த போது அவளைக் காப்பாற்றியவள் இந்த மீனாட்சி அன்னை தான் என்று என் மனைவி அவளுக்குச் சொன்னாள். உடனே அவள் 'எனக்குத் தெரியும். அதோ கையில் கிளியும் வைத்திருக்கிறாளே' என்றாள். சேந்தன் தான் ஒரு இடத்தில் நிற்காமல் ஓடிக் கொண்டிருந்தான்.
கூடல் குமரர் சன்னிதிக்கு வந்த போது 'இந்த முருகனை கார்த்திகை தோறும் வணங்கித் தான் நான் ஸ்மார்ட்டாக இருக்கிறேன்' என்று சொன்னவுடன் இரு குழந்தைகளும் விழுந்து விழுந்து கூடல் குமரரை வணங்கினார்கள். 'நானும் இப்ப ஸ்மார்ட்டாயிட்டேன்' என்றான் சேந்தன் உடனே. :-)
பார்க்கும் இடமெல்லாம் கணேசனைக் கண்டு 'கணேசா, கணேசா' என்று அவனுடைய இஷ்ட தெய்வத்தின் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான் சேந்தன். இஷ்ட தெய்வம் என்று சொல்வதை விட அவனுடைய நெருங்கிய தோழன் கணேசன் என்று சொல்லலாம். அப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே வந்தவன் முக்குறுணி விநாயகர் முன்பு வந்தவுடன் 'Biiiggg கணேசா. உன்னை மாதிரி இருக்கார் அப்பா' என்று சொல்லி விட்டான். :-)
அப்படியே சுவாமி சன்னிதிக்கு அருகில் வரும் போது கோவில் அருச்சகர் ஒருவர் அப்போது தான் கோவிலுக்கு வந்திருப்பார் போல; ஒவ்வொரு சன்னிதியாகத் தரிசனம் செய்து வந்து கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்தவுடன் சேந்தன் சௌராஷ்ட்ரத்தில் 'இவர் சிவாவைப் போலவே இருக்கிறார்' என்று பலமுறை சொன்னான். சிவா சிவா என்று சொன்னது மட்டும் அருச்சகருக்குப் புரிந்தது போலும். அவனைப் பார்த்து புன்னகை செய்து, தலையில் கைவைத்து ஆசி கூறி, அங்கிருந்த ஓவியங்களில் இருந்த சிவபெருமானைக் காட்டினார். அவன் மீண்டும் 'நீ சிவாவைப் போல இருக்கிறாய்' என்று சௌராஷ்ட்ரத்தில் சொன்ன போது எப்படியோ அது அருச்சகருக்குப் புரிந்துவிட்டது. ஆங்கிலத்தில் 'இதற்குப் பெயர் சிவ வேடம். சிவனை வணங்குபவர்கள் எல்லோரும் இப்படித் தான் இருப்பார்கள்' என்று அவனுக்கு விளக்கத் தொடங்கிவிட்டார். சேந்தனுக்கு அதெல்லாம் ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனாலும் கேட்டுக் கொண்டான்.
சுவாமி சன்னிதிக்குள் நுழைந்தால் ஒரு வியப்பு. எப்பொழுதும் அம்மன் சன்னிதியில் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும்; சுவாமி சன்னிதியில் கூட்டமே இருக்காது. இன்று என்னடாவென்றால் அங்கே கூட்டம் இல்லை; இங்கே நல்ல கூட்டம். அதனால் 15 ரூ நுழைவுச் சீட்டு வாங்கி அருத்த மண்டபத்திற்குள் சென்று மதுரையின் அரசனைத் தரிசித்தோம். வெளியே பார்த்த அருச்சகர் அங்கே இருந்தார். அருகில் வந்து அன்புடன் சேந்தனுக்குத் திருநீறு இட்டுவிட்டார். அவளுக்கு அது கிடைக்கவில்லை என்று மகளுக்குக் கொஞ்சம் வருத்தம். நீ பெரிய பெண்; அதனால் உனக்கு கையிலேயே திருநீறைக் கொடுத்தார் என்று சொன்னேன்.
சுவாமி சன்னிதியில் இருந்து வெளியே வந்த போது வீரபத்ரருக்கு அபிஷேகம் நடந்து கொண்டிருந்தது; அதனை நிறைய பேர் கீழே அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 'சாமியைக் குளிப்பாட்டுவதை நானும் பார்க்கணும்' என்று சொல்லி அமர்ந்துவிட்டான் சேந்தன். அவனை எழுப்புவதற்குள் பெரும்பாடு ஆகிவிட்டது. ஐந்து நிமிடம் சென்ற பின்னர் 'அதோ அங்கே காளி தேவி இருக்கிறாள். அவளைப் பார்க்க வேண்டும்' என்று சொன்னவுடன் எழுந்து வந்தான்.
'காளி தேவி ஏன் கோபமாக இருக்கிறாள்' என்று கேட்ட மகளுக்கு சிவனுக்கும் காளிக்கும் நடந்த ஆடல் போட்டியைப் பற்றிச் சொன்னேன். சிவனுக்கு வெட்கமே இல்லை; காளியைப் போல் அவரும் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு காலைத் தூக்காமல் இருந்திருக்க வேண்டும் என்றுசொன்னாள். :-) 'நான் நல்லா பரதநாட்டியம் கத்துக்கிட்டா சிவனைப் போல நானும் காலைத் தூக்கி ஆடுவேன்' என்றும் சொன்னாள். :-) அவளுடைய பெயர் காளியின் பெயர் என்று யாரோ ஒருவர் (வேறு யார்? நான் தான்) அவளிடம் சொன்னதிலிருந்து அவள் காளியின் கட்சி. காளிதேவி என்று சொன்னாலே போதும்; ஓடிச் சென்று பார்ப்பாள். ரொம்பப் பிடிக்கும்.
சேந்தனின் இன்னொரு நெருங்கிய தோழனான அனுமானைப் பார்த்துவிட்டு இன்னொரு முறை அப்பா கணேசரை (அது தான் முக்குறுணி விநாயகர்) பார்த்துவிட்டு பொற்றாமரைக்குளக்கரையில் கொஞ்சம் நேரம் செலவழித்துப் பின்னர் வீட்டிற்கு வந்தோம்.
வீட்டிற்கு வந்தவுடனே சரவணனிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. உடனே கிளம்பி திருஞானம் பள்ளிக்குச் சென்றோம்.
நேற்று (20 July) இரவு தெற்கு கிருஷ்ணன் கோவிலுக்குச் சென்று வந்தோம். நான் அந்தக் கோவிலுக்கு மிக அருகில் இருக்கும் வீட்டில் பிறந்து வளர்ந்தவன்; ஒவ்வொரு நாளும் இரவு 8:30 மணிக்கு என்னை வேறெங்கும் தேட வேண்டாம். அந்தக் கோவிலில் தான் இருப்பேன். நாள்தோறும் அக்கோவிலில் பெருமாள் சீதேவி பூதேவியுடன் திருக்கோவிலுக்குள்ளேயே சுற்றி வரும் புறப்பாடு நடைபெறும். ஒவ்வொரு நாளும் அவருடைய திருவோலக்கத்தில் அமர்ந்து அந்த இன்பத்தில் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். நேற்றும் அந்த வாய்ப்பு கிடைத்தது. புறப்பாட்டிற்காக ஆயத்தமாக மூவரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். ஆனால் குடும்பமாகச் சென்றதால் எங்கே புறப்பாடு நடக்கும் வரை இருக்க இயலாதோ என்று ஒரு தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் கோவில் தலைமை அருச்சகர் என்னை அடையாளம் தெரிந்து கொண்டு 'புறப்பாடு முடியும் வரையில் இருந்துவிட்டுப் போ' என்று சொல்லிவிட்டார். அத்துடன் பெருமாள் (மூலவர்) உடுத்துக் களைந்த பீதகவாடையும் (பரிவட்டம்) மாலையும் தந்தார்.
புறப்பாடு நடந்து பெருமாள் திருவோலக்கம் கண்டருளும் போது 'ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்' என்று மாணவப் பருவத்தில் இங்கே அமர்ந்து தினந்தோறும் வேண்டிக் கொண்டது நினைவிற்கு வந்தது. அப்போதெல்லாம் அடிக்கடி இக்கோவில் நிர்வாகிகளில் ஒருவர் என்னைக் கேட்பார் - 'தினமும் கோவிலுக்கு வருகிறாயே. என்ன வேண்டிக் கொள்வாய்?'. 'ஒன்றும் இல்லை' என்று சொல்வேன். ஆனால் மனத்தில் 'இதே மாதிரி என்றென்றும் உன் திருமுன் அமர்ந்து உனக்கு அடிமை செய்ய வேண்டும் என்று தானே வேண்டிக் கொள்கிறேன்' என்று நினைப்பதுண்டு. நான் வேண்டிக் கொண்டதை அவன் நிறைவேற்றாவிட்டாலும் அவன் நடத்திக் கொள்வதின் படி நாம் நடந்து கொள்வது தானே அவனுக்கு அடிமைசெய்யும் முறை என்று நேற்று எண்ணிக் கொண்டேன்.
புறப்பாடு முடிந்து கோஷ்டியும் நடந்தது. கோஷ்டியில் பிரசாதம் தந்த போது என் மனைவி என்னைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை புரிந்தார். எனக்கும் என்ன நினைக்கிறார் என்று புரிந்தது. 'இதற்குத் தானே இங்கே வந்தாய் குமரா?' என்று கேட்டது தெரிந்தது. :-)
பின்னர் அருச்சகருடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது மகள் 'எனக்கு பிரசாதம் ரொம்ப பிடிச்சது. ரொம்ப நல்லா இருந்தது' என்று என்னிடம் சொன்னாள். அதனைக் கேட்ட அருச்சகர் உடனே எங்களை மடப்பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்று 'சர்க்கரைப் பொங்கல், புளியோதரை, முறுக்கு, வடை' எல்லாம் தந்தார். வீட்டிற்கு வரும் போது மனைவியார் 'உங்களை பெருமாள் இன்னைக்கு ரொம்ப நல்லா கவனிச்சுக்கிட்டார் போல' என்று சொல்லிச் சிரித்தார்.
(இரு கோவில்களிலும் எடுத்த படங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் பி.எஸ்.என்.எல். கருணை இல்லாததால் வீட்டில் இணையத் தொடர்பு அறுந்துவிட்டது. படங்களை வலையேற்ற முடியவில்லை. இடுகையை எழுதி முடித்துவிட்டதால் இணைய மையத்திற்கு வந்து இடுகையை மட்டும் இப்போது இடுகிறேன். படங்களை பின்னர் இடுகிறேன்...
இதோ வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டது. இரவிசங்கர் ஆசைபட்டபடி பூரிக்கட்டை பறக்கப் போகிறது போல... :-) :-( )
மதுரையின் அரசியையும் அரசனையும் காணச் செல்கிறோம் என்று தான் மகளிடம் சொன்னேன். முதலில் அவளுக்குப் புரியவில்லை; பின்னர் புரிந்து கொண்டாள். (நல்ல வேளை அஞ்சாநெஞ்சனை அவளுக்குத் தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் அவரைத் தான் பார்க்கப் போகிறோம் என்று நினைத்திருப்பாள். :-) )
வீட்டிலிருந்து கோவில் பக்கம் தான் என்பதாலும் அதிகாலை நேரம் தெருவில் கூட்டம் இருக்காது என்பதாலும் நடந்தே சென்றோம். தெருவில் இருந்த குப்பைக்கூளங்களைக் கண்டு மகள் முகத்தைச் சுளித்தாள்; மூக்கைப் பொத்தினாள். மக்கள் தொகைப் பெருக்கத்தால் ஏற்படும் விளைவுகள் இவை என்று அவளுக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்.
முன்பு கோவிலுக்கு உள்ளே ஆடி வீதியில் நடைப்பயிற்சி செய்து கொண்டிருப்பார்கள். இப்போது கோவிலைச் சுற்றி முழுச்சாலையையும் நடைபாதையைப் போல் தளம் பாவிவிட்டதால் அங்கே வாகனங்கள் எதையும் அனுமதிப்பதில்லை; அங்கேயே நிறைய பேர் நடைப்பயிற்சி செய்கிறார்கள். நாங்கள் சென்ற போதும் நடக்கும் பலரைப் பார்க்க முடிந்தது.
சென்ற வருடம் வந்திருந்த போது மீனாட்சி அம்மன் சன்னிதியில் நிறைய கூட்டம் இருந்ததால் சிறப்புத் தரிசனச் சீட்டை வாங்கி அம்மனைத் தரிசிக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த முறை அவ்வளவாகக் கூட்டம் இல்லை. வேண்டும் என்ற அளவிற்கு அன்னையைத் தரிசிக்க முடிந்தது. மகளுக்கு மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் மெனிஞ்சடிஸ் வந்த போது அவளைக் காப்பாற்றியவள் இந்த மீனாட்சி அன்னை தான் என்று என் மனைவி அவளுக்குச் சொன்னாள். உடனே அவள் 'எனக்குத் தெரியும். அதோ கையில் கிளியும் வைத்திருக்கிறாளே' என்றாள். சேந்தன் தான் ஒரு இடத்தில் நிற்காமல் ஓடிக் கொண்டிருந்தான்.
கூடல் குமரர் சன்னிதிக்கு வந்த போது 'இந்த முருகனை கார்த்திகை தோறும் வணங்கித் தான் நான் ஸ்மார்ட்டாக இருக்கிறேன்' என்று சொன்னவுடன் இரு குழந்தைகளும் விழுந்து விழுந்து கூடல் குமரரை வணங்கினார்கள். 'நானும் இப்ப ஸ்மார்ட்டாயிட்டேன்' என்றான் சேந்தன் உடனே. :-)
பார்க்கும் இடமெல்லாம் கணேசனைக் கண்டு 'கணேசா, கணேசா' என்று அவனுடைய இஷ்ட தெய்வத்தின் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான் சேந்தன். இஷ்ட தெய்வம் என்று சொல்வதை விட அவனுடைய நெருங்கிய தோழன் கணேசன் என்று சொல்லலாம். அப்படிச் சொல்லிக் கொண்டே வந்தவன் முக்குறுணி விநாயகர் முன்பு வந்தவுடன் 'Biiiggg கணேசா. உன்னை மாதிரி இருக்கார் அப்பா' என்று சொல்லி விட்டான். :-)
அப்படியே சுவாமி சன்னிதிக்கு அருகில் வரும் போது கோவில் அருச்சகர் ஒருவர் அப்போது தான் கோவிலுக்கு வந்திருப்பார் போல; ஒவ்வொரு சன்னிதியாகத் தரிசனம் செய்து வந்து கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்தவுடன் சேந்தன் சௌராஷ்ட்ரத்தில் 'இவர் சிவாவைப் போலவே இருக்கிறார்' என்று பலமுறை சொன்னான். சிவா சிவா என்று சொன்னது மட்டும் அருச்சகருக்குப் புரிந்தது போலும். அவனைப் பார்த்து புன்னகை செய்து, தலையில் கைவைத்து ஆசி கூறி, அங்கிருந்த ஓவியங்களில் இருந்த சிவபெருமானைக் காட்டினார். அவன் மீண்டும் 'நீ சிவாவைப் போல இருக்கிறாய்' என்று சௌராஷ்ட்ரத்தில் சொன்ன போது எப்படியோ அது அருச்சகருக்குப் புரிந்துவிட்டது. ஆங்கிலத்தில் 'இதற்குப் பெயர் சிவ வேடம். சிவனை வணங்குபவர்கள் எல்லோரும் இப்படித் தான் இருப்பார்கள்' என்று அவனுக்கு விளக்கத் தொடங்கிவிட்டார். சேந்தனுக்கு அதெல்லாம் ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனாலும் கேட்டுக் கொண்டான்.
சுவாமி சன்னிதிக்குள் நுழைந்தால் ஒரு வியப்பு. எப்பொழுதும் அம்மன் சன்னிதியில் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும்; சுவாமி சன்னிதியில் கூட்டமே இருக்காது. இன்று என்னடாவென்றால் அங்கே கூட்டம் இல்லை; இங்கே நல்ல கூட்டம். அதனால் 15 ரூ நுழைவுச் சீட்டு வாங்கி அருத்த மண்டபத்திற்குள் சென்று மதுரையின் அரசனைத் தரிசித்தோம். வெளியே பார்த்த அருச்சகர் அங்கே இருந்தார். அருகில் வந்து அன்புடன் சேந்தனுக்குத் திருநீறு இட்டுவிட்டார். அவளுக்கு அது கிடைக்கவில்லை என்று மகளுக்குக் கொஞ்சம் வருத்தம். நீ பெரிய பெண்; அதனால் உனக்கு கையிலேயே திருநீறைக் கொடுத்தார் என்று சொன்னேன்.
சுவாமி சன்னிதியில் இருந்து வெளியே வந்த போது வீரபத்ரருக்கு அபிஷேகம் நடந்து கொண்டிருந்தது; அதனை நிறைய பேர் கீழே அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். 'சாமியைக் குளிப்பாட்டுவதை நானும் பார்க்கணும்' என்று சொல்லி அமர்ந்துவிட்டான் சேந்தன். அவனை எழுப்புவதற்குள் பெரும்பாடு ஆகிவிட்டது. ஐந்து நிமிடம் சென்ற பின்னர் 'அதோ அங்கே காளி தேவி இருக்கிறாள். அவளைப் பார்க்க வேண்டும்' என்று சொன்னவுடன் எழுந்து வந்தான்.
'காளி தேவி ஏன் கோபமாக இருக்கிறாள்' என்று கேட்ட மகளுக்கு சிவனுக்கும் காளிக்கும் நடந்த ஆடல் போட்டியைப் பற்றிச் சொன்னேன். சிவனுக்கு வெட்கமே இல்லை; காளியைப் போல் அவரும் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு காலைத் தூக்காமல் இருந்திருக்க வேண்டும் என்றுசொன்னாள். :-) 'நான் நல்லா பரதநாட்டியம் கத்துக்கிட்டா சிவனைப் போல நானும் காலைத் தூக்கி ஆடுவேன்' என்றும் சொன்னாள். :-) அவளுடைய பெயர் காளியின் பெயர் என்று யாரோ ஒருவர் (வேறு யார்? நான் தான்) அவளிடம் சொன்னதிலிருந்து அவள் காளியின் கட்சி. காளிதேவி என்று சொன்னாலே போதும்; ஓடிச் சென்று பார்ப்பாள். ரொம்பப் பிடிக்கும்.
சேந்தனின் இன்னொரு நெருங்கிய தோழனான அனுமானைப் பார்த்துவிட்டு இன்னொரு முறை அப்பா கணேசரை (அது தான் முக்குறுணி விநாயகர்) பார்த்துவிட்டு பொற்றாமரைக்குளக்கரையில் கொஞ்சம் நேரம் செலவழித்துப் பின்னர் வீட்டிற்கு வந்தோம்.
வீட்டிற்கு வந்தவுடனே சரவணனிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. உடனே கிளம்பி திருஞானம் பள்ளிக்குச் சென்றோம்.
நேற்று (20 July) இரவு தெற்கு கிருஷ்ணன் கோவிலுக்குச் சென்று வந்தோம். நான் அந்தக் கோவிலுக்கு மிக அருகில் இருக்கும் வீட்டில் பிறந்து வளர்ந்தவன்; ஒவ்வொரு நாளும் இரவு 8:30 மணிக்கு என்னை வேறெங்கும் தேட வேண்டாம். அந்தக் கோவிலில் தான் இருப்பேன். நாள்தோறும் அக்கோவிலில் பெருமாள் சீதேவி பூதேவியுடன் திருக்கோவிலுக்குள்ளேயே சுற்றி வரும் புறப்பாடு நடைபெறும். ஒவ்வொரு நாளும் அவருடைய திருவோலக்கத்தில் அமர்ந்து அந்த இன்பத்தில் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். நேற்றும் அந்த வாய்ப்பு கிடைத்தது. புறப்பாட்டிற்காக ஆயத்தமாக மூவரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். ஆனால் குடும்பமாகச் சென்றதால் எங்கே புறப்பாடு நடக்கும் வரை இருக்க இயலாதோ என்று ஒரு தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் கோவில் தலைமை அருச்சகர் என்னை அடையாளம் தெரிந்து கொண்டு 'புறப்பாடு முடியும் வரையில் இருந்துவிட்டுப் போ' என்று சொல்லிவிட்டார். அத்துடன் பெருமாள் (மூலவர்) உடுத்துக் களைந்த பீதகவாடையும் (பரிவட்டம்) மாலையும் தந்தார்.
புறப்பாடு நடந்து பெருமாள் திருவோலக்கம் கண்டருளும் போது 'ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்' என்று மாணவப் பருவத்தில் இங்கே அமர்ந்து தினந்தோறும் வேண்டிக் கொண்டது நினைவிற்கு வந்தது. அப்போதெல்லாம் அடிக்கடி இக்கோவில் நிர்வாகிகளில் ஒருவர் என்னைக் கேட்பார் - 'தினமும் கோவிலுக்கு வருகிறாயே. என்ன வேண்டிக் கொள்வாய்?'. 'ஒன்றும் இல்லை' என்று சொல்வேன். ஆனால் மனத்தில் 'இதே மாதிரி என்றென்றும் உன் திருமுன் அமர்ந்து உனக்கு அடிமை செய்ய வேண்டும் என்று தானே வேண்டிக் கொள்கிறேன்' என்று நினைப்பதுண்டு. நான் வேண்டிக் கொண்டதை அவன் நிறைவேற்றாவிட்டாலும் அவன் நடத்திக் கொள்வதின் படி நாம் நடந்து கொள்வது தானே அவனுக்கு அடிமைசெய்யும் முறை என்று நேற்று எண்ணிக் கொண்டேன்.
புறப்பாடு முடிந்து கோஷ்டியும் நடந்தது. கோஷ்டியில் பிரசாதம் தந்த போது என் மனைவி என்னைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை புரிந்தார். எனக்கும் என்ன நினைக்கிறார் என்று புரிந்தது. 'இதற்குத் தானே இங்கே வந்தாய் குமரா?' என்று கேட்டது தெரிந்தது. :-)
பின்னர் அருச்சகருடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது மகள் 'எனக்கு பிரசாதம் ரொம்ப பிடிச்சது. ரொம்ப நல்லா இருந்தது' என்று என்னிடம் சொன்னாள். அதனைக் கேட்ட அருச்சகர் உடனே எங்களை மடப்பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்று 'சர்க்கரைப் பொங்கல், புளியோதரை, முறுக்கு, வடை' எல்லாம் தந்தார். வீட்டிற்கு வரும் போது மனைவியார் 'உங்களை பெருமாள் இன்னைக்கு ரொம்ப நல்லா கவனிச்சுக்கிட்டார் போல' என்று சொல்லிச் சிரித்தார்.
(இரு கோவில்களிலும் எடுத்த படங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் பி.எஸ்.என்.எல். கருணை இல்லாததால் வீட்டில் இணையத் தொடர்பு அறுந்துவிட்டது. படங்களை வலையேற்ற முடியவில்லை. இடுகையை எழுதி முடித்துவிட்டதால் இணைய மையத்திற்கு வந்து இடுகையை மட்டும் இப்போது இடுகிறேன். படங்களை பின்னர் இடுகிறேன்...
இதோ வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டது. இரவிசங்கர் ஆசைபட்டபடி பூரிக்கட்டை பறக்கப் போகிறது போல... :-) :-( )
பாட்டி படித்த பள்ளி!
நேற்று டாக்டர். திருஞானம் துவக்கப்பள்ளியில் மாணவர்களுக்குச் சீருடை வழங்கியதைத் தொடர்ந்து இன்று (ஜூலை 21) காலை மதுரை விளக்குத்தூண் அருகில் இருக்கும் நவபத்கானா தெருவில் இருக்கும் சௌராஷ்ட்ர ஆரம்பப் பள்ளியில் படிக்கும் முதல் வகுப்பு, இரண்டாம் வகுப்பு மாணவ மாணவியர் அனைவருக்கும் (மொத்தம் 91 பேர்) சீருடைகளை வழங்கினோம்.
டீம் என்றொரு குழு அமெரிக்காவில் இருக்கிறது. இதில் அமெரிக்காவில் வசிக்கும் தமிழகத்தார் பலரும் இணைந்து இருக்கிறார்கள். மாதம் பத்து டாலர் என்ற கணக்கில் வருடத்திற்கு நூற்றி இருபது டாலரை ஒவ்வொருவரும் சந்தாவாக இக்குழுவுக்கு அனுப்ப வேண்டும். மாதத்திற்கு ஒரு சிலர் என்று தேர்ந்தெடுத்து ஐநூறு டாலரை அவருக்குக் கொடுத்து அவர் விரும்பும் தமிழகப் பள்ளி ஒன்றிற்கு உதவி செய்ய வைக்கிறார்கள். இக்குழுவில் பல வருடங்களாக உறுப்பினனாக இருக்கிறேன் (எத்தனை வருடங்களாக என்று நினைவில்லை). முன்பொரு முறை என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து ஐநூறு டாலர்கள் (ஏறக்குறைய 25,000 ரூபாய்) கொடுத்தார்கள். அப்போது சீனா ஐயா, என் மாமனார் போன்று ஏற்பாடுகளைக் கவனித்துச் செய்ய யாரும் கிடைக்காததால் இன்னொரு டீம் உறுப்பினரான நண்பரிடம் அப்பணத்தைக் கொடுத்து சேலம் அருகில் ஒரு சிற்றூரில் இருக்கும் பள்ளிக்கு தேவையானவற்றை வாங்கிக் கொடுத்தோம். இப்போது இரண்டாவது முறையாக ஜூன் மாதத்தில் தேர்ந்தெடுத்துப் பணத்தை அனுப்பியிருக்கிறார்கள். இந்த முறை என் மாமனார் மதுரையில் இருந்ததால் அவர் மூலம் இரு பள்ளிகளுக்கு உதவி செய்யும் வாய்ப்பு கிட்டியது.
இப்பள்ளியில் படிக்கும் 91 மாணவ மாணவியருக்குச் சீருடையும், தெற்கு வெளிவீதியில் இருக்கும் இன்னொரு சௌராஷ்ட்ர துவக்கப்பள்ளியில் கழிவறையும் டீம் கொடுத்த பணத்தில் வழங்கியிருக்கிறோம்.
இன்றைய நிகழ்ச்சியும் மிக நன்றாக நடைபெற்றது. இப்பள்ளி சௌராஷ்ட்ர பெண்கள் கல்வி அவையினரால் நடத்தப்படுவதால் மேடையில் மகளிருக்கு முதல் மரியாதை. படங்களைப் பார்த்தால் தெரியும். :-)
நிகழ்ச்சியின் தொடக்கத்தில் மாணவியர் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடினார்கள். பின்னர் ஒலிப்பேழையில் செம்மொழிப் பாட்டு வைத்தார்கள். அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் கலைஞர் எழுதிய இப்பாடலும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து அளவிற்கு மரியாதை பெறுகிறது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.
இந்தப் பள்ளி என் மாமியார் படித்த பள்ளி என்று சொன்னார்கள். என் அம்மாவும் இங்கே படித்திருக்கலாம். உயிருடன் இருந்திருந்தால் கேட்டிருக்கலாம். பாட்டி படித்த பள்ளி என்பதாலோ என்னவோ இன்று அவளாகவே முன் வந்து சீருடைகளை வழங்கினாள் மகள்.
நேற்று பேசியதையே இன்றும் பேசிவிடலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் சரியாகப் பேசவில்லை போல. சொதப்பினேன் என்று பின்னர் சொன்னார் வீட்டரசி. ஆனால் குழந்தைகள் நன்கு சிரித்து என்னிடம் பேசினார்கள். அது போதும் எனக்கு. :-)
நிகழ்ச்சி நாட்டுப்பண்ணுடன் இனிதே நிறைவடைந்தது. (ஆமாம். இறுதியில் அனைவருக்கும் பள்ளியின் சார்பில் இனிப்பு வழங்கினார்கள். :-) )
டீம் என்றொரு குழு அமெரிக்காவில் இருக்கிறது. இதில் அமெரிக்காவில் வசிக்கும் தமிழகத்தார் பலரும் இணைந்து இருக்கிறார்கள். மாதம் பத்து டாலர் என்ற கணக்கில் வருடத்திற்கு நூற்றி இருபது டாலரை ஒவ்வொருவரும் சந்தாவாக இக்குழுவுக்கு அனுப்ப வேண்டும். மாதத்திற்கு ஒரு சிலர் என்று தேர்ந்தெடுத்து ஐநூறு டாலரை அவருக்குக் கொடுத்து அவர் விரும்பும் தமிழகப் பள்ளி ஒன்றிற்கு உதவி செய்ய வைக்கிறார்கள். இக்குழுவில் பல வருடங்களாக உறுப்பினனாக இருக்கிறேன் (எத்தனை வருடங்களாக என்று நினைவில்லை). முன்பொரு முறை என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து ஐநூறு டாலர்கள் (ஏறக்குறைய 25,000 ரூபாய்) கொடுத்தார்கள். அப்போது சீனா ஐயா, என் மாமனார் போன்று ஏற்பாடுகளைக் கவனித்துச் செய்ய யாரும் கிடைக்காததால் இன்னொரு டீம் உறுப்பினரான நண்பரிடம் அப்பணத்தைக் கொடுத்து சேலம் அருகில் ஒரு சிற்றூரில் இருக்கும் பள்ளிக்கு தேவையானவற்றை வாங்கிக் கொடுத்தோம். இப்போது இரண்டாவது முறையாக ஜூன் மாதத்தில் தேர்ந்தெடுத்துப் பணத்தை அனுப்பியிருக்கிறார்கள். இந்த முறை என் மாமனார் மதுரையில் இருந்ததால் அவர் மூலம் இரு பள்ளிகளுக்கு உதவி செய்யும் வாய்ப்பு கிட்டியது.
இப்பள்ளியில் படிக்கும் 91 மாணவ மாணவியருக்குச் சீருடையும், தெற்கு வெளிவீதியில் இருக்கும் இன்னொரு சௌராஷ்ட்ர துவக்கப்பள்ளியில் கழிவறையும் டீம் கொடுத்த பணத்தில் வழங்கியிருக்கிறோம்.
இன்றைய நிகழ்ச்சியும் மிக நன்றாக நடைபெற்றது. இப்பள்ளி சௌராஷ்ட்ர பெண்கள் கல்வி அவையினரால் நடத்தப்படுவதால் மேடையில் மகளிருக்கு முதல் மரியாதை. படங்களைப் பார்த்தால் தெரியும். :-)
நிகழ்ச்சியின் தொடக்கத்தில் மாணவியர் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடினார்கள். பின்னர் ஒலிப்பேழையில் செம்மொழிப் பாட்டு வைத்தார்கள். அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் கலைஞர் எழுதிய இப்பாடலும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து அளவிற்கு மரியாதை பெறுகிறது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.
இந்தப் பள்ளி என் மாமியார் படித்த பள்ளி என்று சொன்னார்கள். என் அம்மாவும் இங்கே படித்திருக்கலாம். உயிருடன் இருந்திருந்தால் கேட்டிருக்கலாம். பாட்டி படித்த பள்ளி என்பதாலோ என்னவோ இன்று அவளாகவே முன் வந்து சீருடைகளை வழங்கினாள் மகள்.
நேற்று பேசியதையே இன்றும் பேசிவிடலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் சரியாகப் பேசவில்லை போல. சொதப்பினேன் என்று பின்னர் சொன்னார் வீட்டரசி. ஆனால் குழந்தைகள் நன்கு சிரித்து என்னிடம் பேசினார்கள். அது போதும் எனக்கு. :-)
நிகழ்ச்சி நாட்டுப்பண்ணுடன் இனிதே நிறைவடைந்தது. (ஆமாம். இறுதியில் அனைவருக்கும் பள்ளியின் சார்பில் இனிப்பு வழங்கினார்கள். :-) )
Tuesday, July 20, 2010
மதுரைக்குப் போகலாமா?
என் அப்பாவின் முதலாண்டு நினைவு நாளுக்காக இப்போது மதுரைக்கு வந்திருக்கிறேன். அப்பாவின் மறைவுக்குச் சென்ற ஆண்டு வரும் போது நான் மட்டும் வந்தேன். இந்த முறை மனைவியும் குழந்தைகளும் வந்திருக்கிறார்கள்.
சனிக்கிழமை மினியாபொலிஸிலிருந்து கிளம்பி ஞாயிறு இரவு 11:30 மணிக்குச் சென்னை வந்து சேர்ந்தோம். சென்னையில் பெரியம்மா வீட்டில் தங்கியிருந்த என் பாட்டி (அம்மாவின் அம்மா) அங்கு எங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார். அனைவரும் திங்கள் காலை மதுரை வந்து சேர்ந்தோம்.
அப்பா இருக்கும் வரையில் அவரை சென்னைக்குக் கூட விமானத்தில் அழைத்துச் செல்லவில்லை என்பது சென்ற வருடம் அவர் மறைவுக்குப் பின்னர் தான் உறைத்தது. அதனால் அப்போதே சென்னை செல்ல வேண்டும் என்று சொன்ன பாட்டியை விமானத்தில் அழைத்துச் செல்லலாம் என்று விமானச்சீட்டையும் வாங்கிவிட்டேன். ஆனால் நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் மறைந்ததால் அப்போது அவரால் சென்னைக்கு விமானத்தில் என்னுடன் வர இயலவில்லை. இப்போது கேட்டதில் 'இன்னும் இரண்டு நாட்களில் மதுரைக்குச் செல்லலாம் என்று இருக்கிறேன். நீ அழைத்துப் போனால் வருகிறேன்' என்று சொல்லிவிட்டார். உடனே அவருக்கும் பயணச்சீட்டு வாங்கி விமானத்தில் அழைத்து வந்துவிட்டேன். என் மகிழ்ச்சிக்காக விமானத்தில் வந்ததாக அவர் சொன்னாலும் அவருக்கும் அதில் மிக்க மகிழ்ச்சி தான் என்று நினைக்கிறேன்.
பயணக்களைப்பாற்றுவதில் முதல் நாள் சென்றது. இரண்டாவது நாளான இன்று (20 ஜூலை 2010) மதுரை சந்தைப்பேட்டையில் இருக்கும் Dr. T. திருஞானம் துவக்கப் பள்ளிக்குச் சென்றோம். அங்கே படிக்கும் சிறுவர் சிறுமியர் நூற்றிப் பதினெட்டுப் பேருக்குச் சீருடைகள் தரும் விழா நடைபெற்றது. மூத்த பதிவர் சீனா ஐயாவின் உறுதுணையால் இந்த நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்ய முடிந்தது.
ஒரு மாதம் முன்பாக சீனா ஐயாவைத் தொடர்பு கொண்டு இந்த முறை மதுரை வரும் போது இந்த மாதிரி சிறு உதவிகள் செய்ய விரும்புகிறேன் என்று சொன்னவுடன் மிகுந்த ஊக்கத்துடன் பல பள்ளிகள், நிறுவனங்களைத் தொடர்பு கொண்டு அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் ஐயா செய்யத் தொடங்கினார். இந்தத் துவக்கப்பள்ளியில் ஏழைக்குழந்தையர் நிறைய பேர் படிக்கிறார்கள். அவர்களில் 118 பேரைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சீருடைகள் வழங்கலாம் என்றும் அதற்கு எவ்வளவு தொகை ஆகும் என்றும் ஐயா இருவாரங்களுக்கு முன்னர் சொன்னார். செய்யலாம் என்று சொன்னவுடன் உடனே குழந்தைகளின் அளவுகளை எல்லாம் எடுத்து சீருடைகளைத் தைக்கச் சொல்லிவிட்டார். ஜூலை பதினைந்தாம் தேதி பெருந்தலைவர் காமராசர் பிறந்த நாள் விழா இந்தப் பள்ளியில் நடைபெறும் போது ஒரு பத்து மாணவர்களுக்கு மட்டும் சீருடைகள் எங்கள் சார்பில் வழங்கினார். நாங்கள் மதுரைக்கு வந்த பின்னர் இன்று மீதி இருக்கும் நூற்றி எட்டு மாணவர்களுக்கு சீருடைகள் வழங்கினோம்.
பத்து மணிக்குப் பள்ளிக்கு வந்து சேருகிறோம் என்று சீனா ஐயாவிடம் சொல்லியிருந்தோம். ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்க ஐயாவும் அவரது துணைவியார் மெய்யம்மை அம்மாவும் ஒன்பதரைக்கே பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டனர். அவர்கள் சென்று சேர்ந்ததும் பள்ளித் தலைமையாசிரியர் சரவணன் அவர்கள் தொலைபேசி நாங்கள் வரும் நேரத்தை உறுதி செய்து கொண்டார். மாணவர்களை காக்க வைக்கக் கூடாது என்று எண்ணியிருந்ததால் உடனே கிளம்பி சரியாகப் பத்து மணிக்குப் பள்ளிக்குச் சென்றோம்.
நாங்கள் சென்ற சிறிது நேரத்தில் அனைத்து மாணவர்களையும் கூடத்தில் கூட்டி நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கினார்கள். சீனா ஐயாவைப் பேச அழைத்த போது 'நான்கு நாட்கள் முன்னால் தான் நான் பேசினேன். மீண்டும் பேசினால் உங்களுக்குப் போரடிக்கும். ஓய்வு பெற்ற தலைமை ஆசிரியையும் தமிழாசிரியையும் ஆன என் துணைவியார் பேசுவார்' என்று சொல்லி அமர்ந்துவிட்டார்.
அம்மாவும் குழந்தைகளுக்கு ஏற்றபடியான அறிவுரைகளுடன் அழகாக சில நிமிடங்கள் பேசினார். அவரது தமிழ்ப்பேச்சழகு அதற்குள் பேசி முடித்துவிட்டாரே என்று எண்ணும் படி இருந்தது.
என்னையும் பேச அழைக்க 'எனக்கு எழுதத் தெரியும். பேசத் தெரியாது' (அப்படியா? என்று ஒரு குரல் மனத்தில் அப்போது கேட்டது. அப்புறம் தான் தெரிந்தது அது என் மனைவியின் குரல் என்று. :) ) என்று சொல்லிவிட்டு மாணவர்களுடன் நேரடியாகச் சில வார்த்தைகள் பேசினேன். நான் கேட்கவும் அவர்கள் பதில் சொல்லவும் ஆக சில நிமிடங்கள் சென்றன.
பின்னர் சீருடைகளை வழங்கும் போது சேந்தன் தான் வழங்க வேண்டும் என்று விரும்பியதால் நான்கைந்து மாணவர்களுக்கு மட்டும் நான் வழங்கிவிட்டு மற்றவர்களுக்குச் சேந்தன் வழங்கினான்.
அனைத்து மாணவர்களுக்கும் சீருடைகள் வழங்கிய பிறகு சீனா ஐயா தலைமை மேலாளராகப் பணி புரியும் இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கியின் மூலம் அங்கே படிக்கும் எல்லா மாணவர்களுக்கும் (ஏறக்குறைய ஐநூறு பேர்) குறிப்பேடும் (நோட்டுப் புத்தகம்) எழுதுகோலும் சீனா ஐயாவும் மெய்யம்மை அம்மாவும் வழங்கினார்கள். அப்போது சேந்தனும் அவர்களுக்கு உதவியாக சில மாணவர்களுக்கு அவற்றை வழங்கினான்.
தொடர்புடைய இடுகைகள்: பாட்டி படித்த பள்ளி, கண்ணிழந்தார்க்கு ஒரு கைவிளக்கு...
சனிக்கிழமை மினியாபொலிஸிலிருந்து கிளம்பி ஞாயிறு இரவு 11:30 மணிக்குச் சென்னை வந்து சேர்ந்தோம். சென்னையில் பெரியம்மா வீட்டில் தங்கியிருந்த என் பாட்டி (அம்மாவின் அம்மா) அங்கு எங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார். அனைவரும் திங்கள் காலை மதுரை வந்து சேர்ந்தோம்.
அப்பா இருக்கும் வரையில் அவரை சென்னைக்குக் கூட விமானத்தில் அழைத்துச் செல்லவில்லை என்பது சென்ற வருடம் அவர் மறைவுக்குப் பின்னர் தான் உறைத்தது. அதனால் அப்போதே சென்னை செல்ல வேண்டும் என்று சொன்ன பாட்டியை விமானத்தில் அழைத்துச் செல்லலாம் என்று விமானச்சீட்டையும் வாங்கிவிட்டேன். ஆனால் நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் மறைந்ததால் அப்போது அவரால் சென்னைக்கு விமானத்தில் என்னுடன் வர இயலவில்லை. இப்போது கேட்டதில் 'இன்னும் இரண்டு நாட்களில் மதுரைக்குச் செல்லலாம் என்று இருக்கிறேன். நீ அழைத்துப் போனால் வருகிறேன்' என்று சொல்லிவிட்டார். உடனே அவருக்கும் பயணச்சீட்டு வாங்கி விமானத்தில் அழைத்து வந்துவிட்டேன். என் மகிழ்ச்சிக்காக விமானத்தில் வந்ததாக அவர் சொன்னாலும் அவருக்கும் அதில் மிக்க மகிழ்ச்சி தான் என்று நினைக்கிறேன்.
பயணக்களைப்பாற்றுவதில் முதல் நாள் சென்றது. இரண்டாவது நாளான இன்று (20 ஜூலை 2010) மதுரை சந்தைப்பேட்டையில் இருக்கும் Dr. T. திருஞானம் துவக்கப் பள்ளிக்குச் சென்றோம். அங்கே படிக்கும் சிறுவர் சிறுமியர் நூற்றிப் பதினெட்டுப் பேருக்குச் சீருடைகள் தரும் விழா நடைபெற்றது. மூத்த பதிவர் சீனா ஐயாவின் உறுதுணையால் இந்த நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்ய முடிந்தது.
ஒரு மாதம் முன்பாக சீனா ஐயாவைத் தொடர்பு கொண்டு இந்த முறை மதுரை வரும் போது இந்த மாதிரி சிறு உதவிகள் செய்ய விரும்புகிறேன் என்று சொன்னவுடன் மிகுந்த ஊக்கத்துடன் பல பள்ளிகள், நிறுவனங்களைத் தொடர்பு கொண்டு அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் ஐயா செய்யத் தொடங்கினார். இந்தத் துவக்கப்பள்ளியில் ஏழைக்குழந்தையர் நிறைய பேர் படிக்கிறார்கள். அவர்களில் 118 பேரைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சீருடைகள் வழங்கலாம் என்றும் அதற்கு எவ்வளவு தொகை ஆகும் என்றும் ஐயா இருவாரங்களுக்கு முன்னர் சொன்னார். செய்யலாம் என்று சொன்னவுடன் உடனே குழந்தைகளின் அளவுகளை எல்லாம் எடுத்து சீருடைகளைத் தைக்கச் சொல்லிவிட்டார். ஜூலை பதினைந்தாம் தேதி பெருந்தலைவர் காமராசர் பிறந்த நாள் விழா இந்தப் பள்ளியில் நடைபெறும் போது ஒரு பத்து மாணவர்களுக்கு மட்டும் சீருடைகள் எங்கள் சார்பில் வழங்கினார். நாங்கள் மதுரைக்கு வந்த பின்னர் இன்று மீதி இருக்கும் நூற்றி எட்டு மாணவர்களுக்கு சீருடைகள் வழங்கினோம்.
பத்து மணிக்குப் பள்ளிக்கு வந்து சேருகிறோம் என்று சீனா ஐயாவிடம் சொல்லியிருந்தோம். ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்க ஐயாவும் அவரது துணைவியார் மெய்யம்மை அம்மாவும் ஒன்பதரைக்கே பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டனர். அவர்கள் சென்று சேர்ந்ததும் பள்ளித் தலைமையாசிரியர் சரவணன் அவர்கள் தொலைபேசி நாங்கள் வரும் நேரத்தை உறுதி செய்து கொண்டார். மாணவர்களை காக்க வைக்கக் கூடாது என்று எண்ணியிருந்ததால் உடனே கிளம்பி சரியாகப் பத்து மணிக்குப் பள்ளிக்குச் சென்றோம்.
நாங்கள் சென்ற சிறிது நேரத்தில் அனைத்து மாணவர்களையும் கூடத்தில் கூட்டி நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கினார்கள். சீனா ஐயாவைப் பேச அழைத்த போது 'நான்கு நாட்கள் முன்னால் தான் நான் பேசினேன். மீண்டும் பேசினால் உங்களுக்குப் போரடிக்கும். ஓய்வு பெற்ற தலைமை ஆசிரியையும் தமிழாசிரியையும் ஆன என் துணைவியார் பேசுவார்' என்று சொல்லி அமர்ந்துவிட்டார்.
அம்மாவும் குழந்தைகளுக்கு ஏற்றபடியான அறிவுரைகளுடன் அழகாக சில நிமிடங்கள் பேசினார். அவரது தமிழ்ப்பேச்சழகு அதற்குள் பேசி முடித்துவிட்டாரே என்று எண்ணும் படி இருந்தது.
என்னையும் பேச அழைக்க 'எனக்கு எழுதத் தெரியும். பேசத் தெரியாது' (அப்படியா? என்று ஒரு குரல் மனத்தில் அப்போது கேட்டது. அப்புறம் தான் தெரிந்தது அது என் மனைவியின் குரல் என்று. :) ) என்று சொல்லிவிட்டு மாணவர்களுடன் நேரடியாகச் சில வார்த்தைகள் பேசினேன். நான் கேட்கவும் அவர்கள் பதில் சொல்லவும் ஆக சில நிமிடங்கள் சென்றன.
பின்னர் சீருடைகளை வழங்கும் போது சேந்தன் தான் வழங்க வேண்டும் என்று விரும்பியதால் நான்கைந்து மாணவர்களுக்கு மட்டும் நான் வழங்கிவிட்டு மற்றவர்களுக்குச் சேந்தன் வழங்கினான்.
அனைத்து மாணவர்களுக்கும் சீருடைகள் வழங்கிய பிறகு சீனா ஐயா தலைமை மேலாளராகப் பணி புரியும் இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கியின் மூலம் அங்கே படிக்கும் எல்லா மாணவர்களுக்கும் (ஏறக்குறைய ஐநூறு பேர்) குறிப்பேடும் (நோட்டுப் புத்தகம்) எழுதுகோலும் சீனா ஐயாவும் மெய்யம்மை அம்மாவும் வழங்கினார்கள். அப்போது சேந்தனும் அவர்களுக்கு உதவியாக சில மாணவர்களுக்கு அவற்றை வழங்கினான்.
தொடர்புடைய இடுகைகள்: பாட்டி படித்த பள்ளி, கண்ணிழந்தார்க்கு ஒரு கைவிளக்கு...
Wednesday, July 14, 2010
ஷாஜகான் தாஜ்மகாலைக் கட்டவில்லை!
நான் உண்மையைத் தான் சொல்கிறேன். இந்த இடுகை படித்து முடிக்கும் போது, ஏன் இடுகையின் நடுவிலேயே, நீங்கள் நான் சொல்வதை உண்மை என்று ஒத்துக் கொள்வீர்கள். சிறு வயதில் 'தாஜ்மகாலைக் கட்டியவர் யார்?' என்ற கேள்விக்குக் கேலியாக 'கொத்தனார்' என்று சொல்வோமே, அதைத் தான் சொல்லப் போகிறேன். ஏனென்றால் அந்தக் கேலியான பதிலில் தான் உண்மை இருக்கிறது. உண்மையில் கட்டியவர்கள் கட்டுமானத் தொழிலாளர்களே. அவர்களுக்குத் தான் அந்தக் கலை தெரியும். தாஜ்மகாலைக் கட்டுவித்தவன் தான் ஷாஜகான். அவன் ஆணையின் பேரில் கட்டப்பட்டதால் 'தாஜ்மகாலை ஷாஜகான் கட்டினான்' என்று வரலாற்று ஆசிரியர்களும் சொல்ல நாமும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக் கொண்டோம்.
சில வருடங்களாக வரலாற்றுச் செய்திகளைப் பற்றி (பதிவெழுத வந்த நாள் முதல் என்று சொல்லலாம். ஏறக்குறைய ஐந்தாண்டுகளாக) நிறைய ஆர்வம் தோன்றியிருக்கிறது. அந்த நோக்கில் இலக்கியம், கல்வெட்டு போன்றவற்றையும் அவற்றினைப் பற்றிய செய்திகளையும் படித்தும் எழுதியும் வருகிறேன். இந்த 'தாஜ்மகாலை ஷாஜகான் கட்டினார்' போன்ற செய்திகளை முன்னுக்குப் பின் முரணாக பலரும் எழுதியும் பேசியும் நம்பியும் வருவது போல் ஒரு தோற்றம் இப்போது எனக்குக் கிடைக்கிறது.
விளக்கமாகச் சொல்வதென்றால், கல்வெட்டுகளில் இருக்கும் செய்தியில் நேரடியாக ஒரு மன்னன் ஒரு செயலைச் செய்தான் என்று இருந்தால் தானே அந்த மன்னனின் செயலாக அதனை அறுதியிட்டுக் கூற முடியும். அவ்வாறின்றி அம்மன்னன் காலத்தில் வேறு யாரோ செய்ததை எல்லாம் அம்மன்னன் செய்ததாகச் சொல்லித் திரித்துக் கொண்டும் அதனைத் தாங்களே நம்பியும் திரிகிறார்கள் பல பேர். அவர்களில் பெரும் அறிஞர்கள் என்று பெயர் பெற்றவர்களும் இருக்கிறார்கள்.
கல்வெட்டுகளில் பெரும்பாலும் ஒரு மன்னனுடைய ஆட்சியாண்டு சொல்லப்படுகிறது. அப்படிச் சொல்லப்படுவது கல்வெட்டு எழுதும் முறைகளில் ஒன்று. மன்னன் எங்கோ தலை நகரில் இருக்கலாம். ஏதோ ஒரு கோவிலில் யாரோ ஒருவர் ஏதோ ஒரு தருமம் செய்திருக்கலாம். அதனைக் கல்வெட்டி வைத்திருக்கலாம். அப்போதும், நேரடியாக மன்னனுக்கு இந்த தருமத்தில் எந்த வித பங்கும் இல்லாவிட்டாலும், அந்த மன்னனின் பெயர், பெருமைகள், ஆட்சியாண்டு போன்றவற்றை தொடக்கத்தில் சொல்லுவது கல்வெட்டு எழுதும் முறையாக இருந்திருக்கிறது. இந்த மாதிரி கல்வெட்டுகளை எல்லாம் சில பேர் அந்த மன்னனே செய்ததைப் போல் திரித்துச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஷாஜகானாவது தாஜ்மகாலைக் கட்டுவித்தான். இங்கே மன்னனுக்கு அந்தக் கல்வெட்டுச் செய்தியில் எந்தவித தொடர்பும் இல்லை. ஆனாலும் முழுப் பூசனிக்காயைச் சோற்றில் மறைக்கும் செயல் அவரவர் அரசியலுக்கு ஏற்ப நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது.
ஓரிரு எடுத்துக்காட்டுகள் சொல்கிறேன். அண்மையில் மாமல்லபுரத்தின் அருகில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல்லவர் கால முருகன் கோவிலில் உள்ள கல்வெட்டுகளைப் பற்றிய ஒரு ஆங்கிலக் கட்டுரையைப் படித்தேன். அதனை எழுதியவர் ஒரு பெரிய கல்வெட்டறிஞர். அந்தக் கட்டுரையைப் படித்துக் கொண்டே வரும் போது கீழ்கண்ட பகுதியைக் கண்டேன்.
The second inscription engraved on another pillar found near the previous one in the same trench belongs to Pallava king Kampavarman, son and successor of Nandivarman III. It is dated in the 17th regnal year of the king (A.D. 813). It refers to the gift of gold and land to the temple of Subramanya at Tiruvilichchil by a brahmin lady namely Vasantanar wife of Sivacarman alias Sri Kampa bhattan of Sandalya gotra, a resident of Manaiyir in Manaiyir Kottam.
....
The third inscription also belongs to Kampavarman is dated in his 18th regnal year (A.D. 887). It refers to the gift of 10 kalanju of gold by a lady Nangaipperuman, another wife of Sivacarman. ...
பார்த்தீர்களா? ஒரு அரசனின் ஆட்சிக்காலத்தில் அவனுக்குச் சம்பந்தேயில்லாத இரு பெண்கள் கொடுத்த கொடையினைக் குறித்து வைத்த கல்வெட்டுகள் அந்த அரசனுக்கு உரிமையானதாகப் பேசப்படுவதை! இக்கட்டுரையாசிரியர் மிகத் தெளிவாக யார் கொடை கொடுத்தார்கள் என்று சொல்லிவிடுவதால் அவரே இக்கல்வெட்டுகள் அரசனைச் சேர்ந்தவை என்று சொன்னாலும் அவை அரசனைச் சேர்ந்தவை இல்லை என்று நமக்குப் புரிந்துவிடுகிறது. இப்படி எல்லா தகவல்களும் சொல்லாமல் போகிற போக்கில் நிறைய கல்வெட்டுகளை ஏதோ ஒரு அரசனுக்குச் சொந்தமானவை என்று சொல்லிச் செல்லும் ஆய்வுக்கட்டுரைகளையும் படித்திருக்கிறேன். அங்கே எல்லாம் படிப்பவர்கள் அவை உண்மையிலேயே அவ்வரசனைச் சேர்ந்த, அவ்வரசனால் எடுப்பிக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகள் என்று எண்ணிக் கொள்வார்கள்.
வேண்டுமென்றால் யாராவது கல்வெட்டறிஞர் ஒருவரிடம் சென்று முதலாம் குலோத்துங்கனின் கல்வெட்டுகள் என்று கேளுங்கள். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கல்வெட்டுகளை அவனுக்குரியவை என்று காட்டுவார்கள். ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை முதலாம் குலோத்துங்க சோழனுக்குச் சற்றும் தொடர்பே இல்லாத கல்வெட்டுகளாக இருக்கும். ஆனால் அவை அனைத்தும் அவனது ஆட்சியின் போது நடந்தவை; அதனால் அவன் பெயரும், புகழும், ஆட்சியாண்டும் பேசுபவை. ஆனாலும் அவ்வறிஞர்களும் அந்த இயலைக் கற்றுக் கொண்டு இருப்பவர்களும் அவை முதலாம் குலோத்துங்கனின் கல்வெட்டுகளே என்று சாதிப்பார்கள். அவர்கள் நம்மை ஏமாற்ற அப்படி சொல்லவில்லை. அவர்கள் சொல்வதே உண்மை என்று அவர்கள் முழுக்க முழுக்க நம்புகிறார்கள். அவ்வளவு தான்.
நீங்கள் இப்படிப்பட்ட எடுத்துக்காட்டுகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? நான் இங்கே சொன்னவற்றைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? ஏற்றுக் கொள்கிறீர்களா? மறுக்கிறீர்களா? நீங்கள் நினைப்பதைத் தயங்காமல் சொல்லுங்கள்!
சில வருடங்களாக வரலாற்றுச் செய்திகளைப் பற்றி (பதிவெழுத வந்த நாள் முதல் என்று சொல்லலாம். ஏறக்குறைய ஐந்தாண்டுகளாக) நிறைய ஆர்வம் தோன்றியிருக்கிறது. அந்த நோக்கில் இலக்கியம், கல்வெட்டு போன்றவற்றையும் அவற்றினைப் பற்றிய செய்திகளையும் படித்தும் எழுதியும் வருகிறேன். இந்த 'தாஜ்மகாலை ஷாஜகான் கட்டினார்' போன்ற செய்திகளை முன்னுக்குப் பின் முரணாக பலரும் எழுதியும் பேசியும் நம்பியும் வருவது போல் ஒரு தோற்றம் இப்போது எனக்குக் கிடைக்கிறது.
விளக்கமாகச் சொல்வதென்றால், கல்வெட்டுகளில் இருக்கும் செய்தியில் நேரடியாக ஒரு மன்னன் ஒரு செயலைச் செய்தான் என்று இருந்தால் தானே அந்த மன்னனின் செயலாக அதனை அறுதியிட்டுக் கூற முடியும். அவ்வாறின்றி அம்மன்னன் காலத்தில் வேறு யாரோ செய்ததை எல்லாம் அம்மன்னன் செய்ததாகச் சொல்லித் திரித்துக் கொண்டும் அதனைத் தாங்களே நம்பியும் திரிகிறார்கள் பல பேர். அவர்களில் பெரும் அறிஞர்கள் என்று பெயர் பெற்றவர்களும் இருக்கிறார்கள்.
கல்வெட்டுகளில் பெரும்பாலும் ஒரு மன்னனுடைய ஆட்சியாண்டு சொல்லப்படுகிறது. அப்படிச் சொல்லப்படுவது கல்வெட்டு எழுதும் முறைகளில் ஒன்று. மன்னன் எங்கோ தலை நகரில் இருக்கலாம். ஏதோ ஒரு கோவிலில் யாரோ ஒருவர் ஏதோ ஒரு தருமம் செய்திருக்கலாம். அதனைக் கல்வெட்டி வைத்திருக்கலாம். அப்போதும், நேரடியாக மன்னனுக்கு இந்த தருமத்தில் எந்த வித பங்கும் இல்லாவிட்டாலும், அந்த மன்னனின் பெயர், பெருமைகள், ஆட்சியாண்டு போன்றவற்றை தொடக்கத்தில் சொல்லுவது கல்வெட்டு எழுதும் முறையாக இருந்திருக்கிறது. இந்த மாதிரி கல்வெட்டுகளை எல்லாம் சில பேர் அந்த மன்னனே செய்ததைப் போல் திரித்துச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஷாஜகானாவது தாஜ்மகாலைக் கட்டுவித்தான். இங்கே மன்னனுக்கு அந்தக் கல்வெட்டுச் செய்தியில் எந்தவித தொடர்பும் இல்லை. ஆனாலும் முழுப் பூசனிக்காயைச் சோற்றில் மறைக்கும் செயல் அவரவர் அரசியலுக்கு ஏற்ப நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது.
ஓரிரு எடுத்துக்காட்டுகள் சொல்கிறேன். அண்மையில் மாமல்லபுரத்தின் அருகில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல்லவர் கால முருகன் கோவிலில் உள்ள கல்வெட்டுகளைப் பற்றிய ஒரு ஆங்கிலக் கட்டுரையைப் படித்தேன். அதனை எழுதியவர் ஒரு பெரிய கல்வெட்டறிஞர். அந்தக் கட்டுரையைப் படித்துக் கொண்டே வரும் போது கீழ்கண்ட பகுதியைக் கண்டேன்.
The second inscription engraved on another pillar found near the previous one in the same trench belongs to Pallava king Kampavarman, son and successor of Nandivarman III. It is dated in the 17th regnal year of the king (A.D. 813). It refers to the gift of gold and land to the temple of Subramanya at Tiruvilichchil by a brahmin lady namely Vasantanar wife of Sivacarman alias Sri Kampa bhattan of Sandalya gotra, a resident of Manaiyir in Manaiyir Kottam.
....
The third inscription also belongs to Kampavarman is dated in his 18th regnal year (A.D. 887). It refers to the gift of 10 kalanju of gold by a lady Nangaipperuman, another wife of Sivacarman. ...
பார்த்தீர்களா? ஒரு அரசனின் ஆட்சிக்காலத்தில் அவனுக்குச் சம்பந்தேயில்லாத இரு பெண்கள் கொடுத்த கொடையினைக் குறித்து வைத்த கல்வெட்டுகள் அந்த அரசனுக்கு உரிமையானதாகப் பேசப்படுவதை! இக்கட்டுரையாசிரியர் மிகத் தெளிவாக யார் கொடை கொடுத்தார்கள் என்று சொல்லிவிடுவதால் அவரே இக்கல்வெட்டுகள் அரசனைச் சேர்ந்தவை என்று சொன்னாலும் அவை அரசனைச் சேர்ந்தவை இல்லை என்று நமக்குப் புரிந்துவிடுகிறது. இப்படி எல்லா தகவல்களும் சொல்லாமல் போகிற போக்கில் நிறைய கல்வெட்டுகளை ஏதோ ஒரு அரசனுக்குச் சொந்தமானவை என்று சொல்லிச் செல்லும் ஆய்வுக்கட்டுரைகளையும் படித்திருக்கிறேன். அங்கே எல்லாம் படிப்பவர்கள் அவை உண்மையிலேயே அவ்வரசனைச் சேர்ந்த, அவ்வரசனால் எடுப்பிக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகள் என்று எண்ணிக் கொள்வார்கள்.
வேண்டுமென்றால் யாராவது கல்வெட்டறிஞர் ஒருவரிடம் சென்று முதலாம் குலோத்துங்கனின் கல்வெட்டுகள் என்று கேளுங்கள். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கல்வெட்டுகளை அவனுக்குரியவை என்று காட்டுவார்கள். ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை முதலாம் குலோத்துங்க சோழனுக்குச் சற்றும் தொடர்பே இல்லாத கல்வெட்டுகளாக இருக்கும். ஆனால் அவை அனைத்தும் அவனது ஆட்சியின் போது நடந்தவை; அதனால் அவன் பெயரும், புகழும், ஆட்சியாண்டும் பேசுபவை. ஆனாலும் அவ்வறிஞர்களும் அந்த இயலைக் கற்றுக் கொண்டு இருப்பவர்களும் அவை முதலாம் குலோத்துங்கனின் கல்வெட்டுகளே என்று சாதிப்பார்கள். அவர்கள் நம்மை ஏமாற்ற அப்படி சொல்லவில்லை. அவர்கள் சொல்வதே உண்மை என்று அவர்கள் முழுக்க முழுக்க நம்புகிறார்கள். அவ்வளவு தான்.
நீங்கள் இப்படிப்பட்ட எடுத்துக்காட்டுகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? நான் இங்கே சொன்னவற்றைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்? ஏற்றுக் கொள்கிறீர்களா? மறுக்கிறீர்களா? நீங்கள் நினைப்பதைத் தயங்காமல் சொல்லுங்கள்!
Monday, July 12, 2010
இராமன் எனும் திராவிடன் - சில குறிப்புகள் - 1
இராவணன் ஒரு பிராமணன் என்று சொல்லும் வடமொழி நூல் தரவுகளையும் அவனை அரக்கன் என்று விளிக்கும் புறநானூற்று பாடலைப் போன்ற தமிழ் நூல் தரவுகளையும் பல நூல்களிலும் இணையத்தில் கிடைக்கும் பல கட்டுரைகளிலும் காணலாம். ஆனால் அனைத்து நூல்களும் இணையக் கட்டுரைகளும் இராமனை ஆரியன் என்றே சொல்லும். ஆரியன், திராவிடன் என்ற சொற்கள் அக்காலத்தில் இனத்தைக் குறிக்கப் பயன்பட்டதா என்பது கேள்விக்குரியது; ஆரிய திராவிட இனவாதம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் எழுந்த மேற்கத்திய இனவாதத்தின் அடிப்படையில் தோன்றிய வாதம் என்று நினைப்பதற்கும் வாய்ப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. அதனைப் பற்றி வேறொரு நாள் பேசலாம். இந்தக் கட்டுரையில் அந்த வாதத்தை எடுக்கவில்லை.
இராமனை ஆரியன் என்றே அனைத்து நூல்களும் சொல்ல, அப்படியே அனைத்து மக்களும் நினைத்துக் கொண்டிருக்க அவனுடைய முன்னோர்களில் ஒருவன் திராவிட அரசன் என்று கூறும் தரவுகளும் இருக்கின்றன என்று காட்ட எழுதப்படும் கட்டுரை இது. அதற்குள் செல்வதற்கு முன்னர் ஒரு சிறிய முன்னுரை. (இது வரை எழுதியது என்ன என்று கேட்காதீர்கள். :-) )
இராமாயணத்தைப் பொறுத்தவரையில் மக்களை மூன்று வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்.
1. இராமாயணம் போன்ற புராண இதிகாசங்கள் முழுக்க முழுக்க கற்பனைக் கதைகள் என்று சொல்பவர்கள் முதல் வகை. இவர்களுக்கு இராமன், இராவணன் போன்றவர்கள் எல்லாம் கற்பனைக் கதையில் வரும் கதை மாந்தர்கள் மட்டுமே. இராமனை மட்டும் கற்பனை என்று கூறிவிட்டு இராவணன் உண்மையில் வாழ்ந்த திராவிட மன்னன் என்று இவர்கள் கூற மாட்டார்கள்; கூறவும் கூடாது. இந்த வகையினருக்காக இந்தக் கட்டுரை எழுதப்படவில்லை.
2. இராமாயணம் போன்ற புராண இதிகாசங்கள் முழுக்க முழுக்க உண்மையானவை என்று எண்ணுபவர்கள் இரண்டாம் வகை. இவர்களுக்காக இந்தக் கட்டுரை எழுதப்படுகிறது.
3. இராமாயணம் போன்ற புராண இதிகாசங்கள் உண்மையில் நடந்தவற்றின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டவை; பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் நிகழ்ந்தவை என்பதால் பல பகுதிகள் பொய்யோ என்று ஐயுறும் வகையில் திரிந்துவிட்டன; ஆனாலும் இவையெல்லாம் முழுக்க முழுக்க பொய் என்று கூற இயலாது என்று எண்ணுபவர்கள் மூன்றாவது வகையினர். இப்படி எண்ணுபவர்களே பெரும்பான்மை என்று நினைக்கிறேன். (நானும் இவ்வகை என்பதால் அப்படி எனக்குத் தோன்றுகிறது என்றும் கூறலாம் :-) ). இவ்வகையினருக்காகவே இக்கட்டுரை எழுதப்படுகிறது.
நீங்கள் எந்த வகை என்று நினைக்கிறீர்கள்?
***
இராமன் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்தவன் என்பது இராமாயணம் சொல்லும் செய்தி. அதாவது இக்ஷ்வாகு என்பவன் இராமனின் முன்னோர்களில் ஒருவன். இவன் ஒரு புகழ் பெற்ற அரசனாக இருந்ததால் இவனுடைய வம்சமே இக்ஷ்வாகு வம்சம் என்று புகழ் பெற்றது. இவனுடைய தந்தையின் பெயராக புராணங்கள் சொல்வது வைவஸ்வத மனு. வைவஸ்வத மனுவின் இன்னொரு பெயர் சத்தியவிரதன். இவனை திராவிட அரசன் என்றே பாகவதம், விஷ்ணு புராணம் முதலிய பல புராண நூல்களும் கூறுகின்றன. தரவாக ஒரே ஒரு எடுத்துக்காட்டை இங்கே காணலாம்.
யசௌ சத்யவ்ரதோ நாம ராஜரிஷிர் த்ராவிடேஸ்வர:
ஞானம் யோதீத கல்பாந்தே லபே புருஷ சேவயா
ஸ வை விவஸ்வத: புத்ரோ மனுர் ஆஸீத் இதி ச்ருதம்
த்வத்தஸ் தஸ்ய சுதா: ப்ரோக்தா இக்ஷ்வாகு ப்ரமுகா ந்ருபா:
பாகவதம் 9.1.2 & 9.1.3
இதன் பொருள்: யார் சத்தியவிரதன் என்ற பெயருடையவனோ இராஜரிஷியான அந்த திராவிட அரசன், இறைவனைத் துதித்ததால் சென்ற கல்பத்தின் இறுதியில் ஞானத்தை அடைந்தான். அவன் விவஸ்வான் என்னும் பகலவனின் மகன் என்பதையும் அவனே வைவஸ்வத மனு என்பதையும் ஏற்கனவே கேட்டிருக்கிறோம். இக்ஷ்வாகு முதலிய அரசர்கள் அவனுடைய மகன்கள் என்பதையும் கேட்டிருக்கிறோம்.
ஆக திராவிட அரசனான சத்தியவிரதன் என்னும் வைவஸ்வத மனுவின் மகன் இக்ஷ்வாகு. அவனுடைய குலத்தில் பிறந்தவன் இராமன். அப்படியென்றால் இராமனும் ஒரு திராவிடன் என்று கூற என்ன தடை இருக்கிறது? இதனைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
மேலும் தரவுகளுடனும் குறிப்புகளுடனும் தொடரும்...
Subscribe to:
Posts (Atom)